Voordat ik begin met mijn verontschuldigingen over de radiostilte en jullie op de hoogte breng van wat ik de afgelopen tijd allemaal heb uitgespookt, wil ik even van de gelegenheid gebruik maken om een aantal mensen te feliciteren met gebeurtenissen die belangrijker zijn dan langdradige verhalen over waar ik rondhang.

Allereerst Dick en Sanne! Toen Dick en Sanne terugkwamen van hun Australische avontuur afgelopen december en ik hun verheugd mededeelde dat ik ook die kant op zou gaan, counterden zij met het nieuws dat ze zouden gaan trouwen. Geweldig voor hen uiteraard, maar ik baalde als een stekker, want ik zou op hun datum aan de andere kant van de aarde rondlopen. Inmiddels hoef ik me niet meer druk te maken om wat ik zou gaan missen; 24 september zijn Dick en Sanne in het spreekwoordelijke bootje gestapt. Ik hoop dat jullie een fantastische dag hebben gehad en gun jullie ontzettend veel moois. Gefeliciteerd!

Dan het tweede koppel dat een felicitatie verdient: Wycher en Kim! Na jarenlang door Kim in elkaar gemept te zijn vanuit haar rol als buurmeisje ;), kwam ze plots weer om de hoek kijken als vriendin van mijn hockeygabber. Enige tijd later verschijnt daar ineens een klein buikje en op 23 september is hun zoontje geboren, Sylvain Joël! Gefeliciteerd en ontzettend veel geluk met jullie kleine!

Dan door naar de bijzaken. Waar ben ik eigenlijk!?

Ik ben in Noosa! Het Malibu van Australie, de PC Hooftstraat van de oostkust en eindelijk een plek waarvan ik geloof dat men vindt dat het ‘the place to be' is, door er ook daadwerkelijk te ‘be'-en. Kleine kanttekening, het feit dat de schoolvakanties hier net begonnen zijn kan hier ook aan bijdragen. Noosa is de plek voor de rijken en verwenden, met kasten van huizen aan het strand, Hummer aan de voorkant, jacht en jetskies aan de achterkant. Toch heeft Noosa ook een andere kant, die goed gepaard gaat met het hautaine tintje van downtown Noosa. Surfers maken de golven onveilig en huiselijke backpackershostels met hangmatten en relaxte ‘vibes' tieren welig. Nationale parken en Everglades om de hoek en ook Fraser Island is vanuit Noosa bereikbaar. Gezellig plekje dus! Ik strijk neer in Dolphin's Beach House en probeer uit te vogelen waar het in Noosa allemaal om draait, want dat zal ik op de een of andere manier moeten vast zien te leggen met mijn camera.

Want dat doe ik. Ik film. Het open vallen van monden van backpackers die ik vertel wat ik aan het doen ben zal me waarschijnlijk nooit gaan vervelen. Vooral in de wetenschap dat ze vijf minuten daarvoor waarschijnlijk nog dachten dat ik gewoon zo'n mafkees was met een veel te grote camera en een uit de hand gelopen hobby. ‘You are so lucky!', krijg ik regelmatig te horen. En daar ben ik me terdege van bewust. Tegelijkertijd ben ik aardig in het diepe geflikkerd, en al weet ik mijn weg aardig te vinden, stiekem doe ik ook maar wat. Gelukkig is dat ‘wat' wel iets waarvan ik weet dat ik het kan, dat het al regelmatig heeft gewerkt en dat er geen reden is waarom ik me daar druk om zou moeten maken. Dus reis ik de Australische oostkust af en doe een heleboel leuke dingen. Free Of Charge! En das best prettig.

Sydney komt in zicht, maar de weg vanaf Cairns is lang geweest. Ik ben al zo'n anderhalve maand onderweg, mede doordat ik ook de ruimte heb gekregen om langer te blijven hangen op plekken waar ik het naar mijn zin heb. Een kort resume vanaf Cairns!

Al mijn activiteiten voor Cairns zijn zo'n beetje van tevoren geregeld, wat prettig is, want dan hoef ik daar ter plekke niet meer over na te denken. Ik check in in Northern Greenhouse, waar ik een weekje mag blijven hangen terwijl ik de omgeving van Cairns verken. En in de omgeving van Cairns valt behoorlijk wat te verkennen. Ik maak drie tours die me brengen naar Kuranda, Cape Tribulation, Daintree en Atherton Tablelands. Allemaal mooie plekken in de zin van wildlife, natuur, watervallen en rietsuiker, want dat is het voornaamste exportprodukt van de regio.
Eerst Kuranda, een dorpje dat bekend staat om de mooie treinrit erheen en de kabelbaan er vandaan, maar waar verder niet zo veel te beleven valt. Ik krijg een enorme stapel marketingmeuk in m'n handen gedrukt en kom in de gondelbaan over het regenwoud terecht in de ‘media cage', waar ik me van alles bij had voorgesteld, maar iedere voorstelling verdwijnt uit mijn gedachten als ik word ontvangen door een lieftallige jongedame die me een klimgordel in m'n handen drukt. Uiteindelijk film ik de kabelbaan en het fantastische uitzicht vanuit het karretje waarmee ze in Oostenrijk de boodschappen omhoog hijsen.

Met de eerste tours heb ik het oerwoud-deel van mijn bezoek aan Cairns gehad, maar Cairns heeft nog een belangrijke trekpleister: het Great Barrier Reef. Ik heb mijn oog laten vallen op een boottocht naar het rif, met snorkelen, bbq-lunch (mijn eten moet ik nog steeds zelf betalen, dus ik zoek zo veel mogelijk tours met lunches, ontbijtjes en diners) en belangrijker, een helikoptervlucht van het rif terug naar Cairns. Ik bel, hang op, bel, hang op, wat ga ik zeggen, ik weet het, ik bel, nee wacht, ik hang op. Oftewel, ik ben een enorme drol als het gaat om het vragen van gratis dingen. Natuurlijk staat er genoeg tegenover, maar de slapende marketingmanager in mij tukt rustig verder, terwijl ik naar mijn telefoon blijf staren. Volkomen onterecht, want gek genoeg lijkt ‘hoe duurder, hoe makkelijker' het devies, en een enkel belletje is genoeg om mezelf de volgende dag al op de boot te hebben. De vlucht terug naar Cairns is fantastisch en de piloot vliegt nog een extra keer over de boot zodat ik wat goede beelden kan schieten. Voor mij rest na de vlucht enkel nog hopen dat ik de camera een beetje stil heb kunnen houden en dat mijn beelden niet paars zijn doordat ik de witbalans per ongeluk verkloot heb.

Dat was de omgeving van Cairns, maar vanuit Sydney heb ik strikte instructies gekregen om ook een bezoekje te brengen aan de Woolshed, de plaatselijke backpackersbar. ‘Daar dansen ze op de tafels!' Een eerste verkenning verklaart dat fenomeen. Er is namelijk geen andere plek om te dansen! Ik loop overdag even bij de bar naar binnen om te vragen of het goed is als ik 's avonds wat kom filmen. Ik heb geluk, want die avond is het groot feest vanwege de zestiende verjaardag van de tent, en de eigenaar nodigt me uit om een hapje te komen eten en ik krijg een VIP-bandje om en kan de hele avond gratis drinken. Happy days!

Cairns. Check! Op naar Mission Beach, want in Mission Beach gebeurt namelijk helemaal geen reet! Officieel het saaiste gat aan de oostkust, waar menigeen naartoe komt om te skydiven of te raften, en waar ik uiteindelijk bijna twee weken blijf hangen, omdat ik het er enorm naar mijn zin heb met de groep Britse/Amerikaanse/Franse/Maleisische/Duitse backpackers die in het hostel in ruil voor accommodatie de hygienische scepter zwaait. Ik probeer een skydive te regelen, wat niet lukt. Raften is geen probleem, al valt er vanuit de boot natuurlijk weinig te filmen zonder de garantie dat ik mijn camera na het tochtje weg kan gooien. Das dus lekker zonder te filmen genieten van het raften! Stroomversnellingen van de vierde categorie staan garant voor een hoop lol, en zelfs wanneer we collectief uit de boot worden geknikkerd, ik door Moeder Natuur iets te lang onder water word gehouden en de gids ook al tot de conclusie is gekomen dat er een drijvend hoofd mist, kom ik, tot opluchting van de bezorgde gezichten om me heen, lachend boven. Later in de week ga ik nog een keer terug naar de rivier en sluit ik aan bij de fotograaf, om in de zeikende regen nog wat beelden van het raften te schieten. Zeikende regen waarin de rafters overigens dankzij een schitterend gat in de ozonlaag nog prima wisten te verbranden.

Met pijn in het hart verlaat ik Mission Beach, waar ik blij mee ben, want het is een tijd geleden dat ik zo'n moeite had met het verlaten van een plek. Mijn volgende stop is Magnetic Island. Verschillende mooie baaitjes, rondrijden in Mokes (kleine buggy-achtige autootjes) en wilde koala's kenmerken dit eiland en ik verplaats me over het eiland op een scootertje dat ik in bruikleen krijg van de eigenaar van het hotel waar ik verblijf. Hij geeft me een boel tips over wat ik allemaal zou kunnen filmen op het eiland en wijst me ook op de wekelijkse ‘toad races', die ik echt niet mag missen! De plaatselijke dorpsdronkaard opent in veilingstijl de biedingen op de verschillende padden die vanuit het midden van een grote cirkel hun weg naar de witte buitenring moeten zien te maken. TOP-entertainment, wat ik je brom. Verder maak ik samen met Scarlett Johansson een ritje op een paard over het strand van Horseshoe Bay (voor de Facebook insiders) en spot ik mijn eerste wilde koala's. En hij bewoog zelfs! (koala's slapen zo'n 20 uur per dag, kauwen 3 uur en tonen misschien een uurtje een lichte vorm van beweging)

Next stop, Airlie Beach! Grappig, bedenk ik me. Eigenlijk zijn er in Australie een heleboel plekken waar je alleen maar heengaat om ergens anders heen te kunnen. Zo ook Airlie Beach, wat voornamelijk fungeert als drankvoorzieining voor backpackers en toegangspoort naar een van de grootste attracties aan de oostkust, de Whitsunday Islands. Mijn eerste poging om op een boot terecht te komen is gelijk succesvol, en de zeilboot Iceberg is twee dagen lang mijn huis en vervoermiddel. Misschien kennen jullie de Whitsundays wel van plaatjes op het internet of een ansichtkaartje uit Australie. Google het voor de lol anders eens. Met slecht weer en hoog tij zijn de Whitsundays nog steeds erg mooi, maar stiekem ook gewoon ‘just another beach', wat vooral voor de film erg jammer is. De gidsen op de boot vermaken ons met heavy metal en gangsterrap en leggen de boot tijdens het zeilen zo ver op z'n kant dat je zou zweren dat je ieder moment om zou kunnen slaan. Het gebrek aan zonlicht heeft ook gevolgen voor het gesnorkel; het zicht is slecht en het water troebel, waardoor ik snel uitgesnorkeld ben. Een prachtige boottocht, niettemin, maar eentje die met een andere groep mensen en beter weer waarschijnlijk nog veel mooier was geweest.

Ik verplaats me langs de oostkust in de Oz Experience bus. Een bus die door heel Australie rijdt en waar je jezelf op het internet op kunt boeken. Deze bus heeft een aantal vaste ‘overnight stays', waarvan Kroombit Cattle station er een is. Een stukje land inwaarts, wat zorgt voor een vleugje outback. Iedereen krijgt min of meer verplicht een cowboyhoed en bandana aangemeten (zonder cowboyhoed geen happy hour. Ze weten wat ze doen.) Ik kies voor een mooie bruin leren hoed, die in het daglicht ineens verandert in goud, wat me meerdere malen de vraag oplevert of ik niet als een ware ‘meter-fairy' op rolschaatsen en in bikini parkeermeters bij zou moeten vullen. Een scherp antwoord blijf ik schuldig en het beeld in mijn hoofd is moeilijk te verdrijven. Dan volgt een een korte kennismaking met een aantal typische ranch-activiteiten. Klappen van een zweep, rodeo rijden (mechanische variant), lasso gooien, veedrijven en quadrijden. 's Ochtends cowboykaviaar en koffie regelrecht van het vuur en door naar Town of 1770. (ik breng er even wat vaart in!)

In Town of 1770 is van alles te doen, maar de grootste attractie is de scooteroo, een motorbiketocht op chopperachtige scooters door de achterstraatjes van 1770, gekleed in zwart leren jasjes met vlammen en dito helmen. Iedereen is lyrisch over de tocht, dus ik kijk uit naar mijn beurt. Eerst wordt er weer gefilmd, dit keer van achterop bij een van de tourguides. Mijn eigen tocht is...leuk. Zwart leer met vlammen, waarom niet? Maar ik heb er al aardig wat uren op een motorbike opzitten en word niet meer zo warm van een ritje door de ‘not so scenic back alleys' van 1770 op een opgedofte Puch. Een tochtje in een zeekayak blijkt meer mijn ding.

Na vier dagen in Town of 1770 trek ik weer verder. De Oz Experience brengt me naar Hervey Bay, liefkozend bijgenaamd ‘God's waiting room', niet gemaskeerd door de achterlijk grote lawn bowling club die we passeren (jeux de boules voor mensen die zo oud zijn dat ze alleen nog maar ballen kunnen rollen). Waar Airlie Beach de toegangspoort is voor de Whitsundays, is Hervey Bay een van de toegangspoorten naar een andere grote attractie aan de Australische oostkust, Fraser Island. Fraser Island is een eiland dat volledig bestaat uit zand, wat maf is, want er is een enorm regenwoud op te vinden. Ik loop langs bij een van de touroperators en vind een plekje op een zogenaamde' tag along tour', wat inhoudt dat je met een aantal 4x4's het eiland opgaat, waarbij de voorste wagen wordt bestuurd door een gids. Dat is leuk, want dat betekent dat de andere wagens gereden kunnen worden door de mensen die dit willen en kunnen. De briefing over wat wel en niet te doen op het eiland is typisch Australisch, alles wordt tot in den treuren uitgekauwd, wat irritant is, maar deels ook begrijpelijk, omdat bezoekers van het land er een handje van lijken te hebben alles en iedereen aan te klagen als ze zelf zo dom zijn om hun nek te breken. Op Fraser eiland was dit een backpacker die een grote duin afrende, viel, z'n nek brak en het park aanklaagde omdat er geen bordje stond dat zei dat ie er niet mocht rennen. Ik heb verschillende gidsen en locals gesproken die stuk voor stuk vertellen dat Australie er door dit soort geintjes in de afgelopen jaren niet gezelliger op is geworden.

Op de ochtend van de eerste dag wordt er met de hele groep (19 man) boodschappen gedaan voor de komende drie dagen. Daarna brengt de ferry ons in onze schitterende roze 4x4's naar het eiland. Helaas zit ook tijdens deze tocht het weer niet mee. De eerste dag komt de regen met bakken uit de hemel, maar wanneer we bij Lake MacKenzie aankomen doen we met z'n allen gewoon alsof het strak blauw is en springen in het meer. De nacht zou eigenlijk op het strand doorgebracht moeten worden, maar daar is geen enkele beschutting te vinden, wat betekent dat we de tenten in de regen op zouden moeten zetten, we niet normaal zouden kunnen koken en dat al onze spullen de volgende twee dagen doorweekt zouden zijn, dus het lijkt de gids een goed idee als we inchecken in het resort op het eiland, waar we een droge en gezellige avond hebben.

De volgende dag wordt er hoe dan ook gekampeerd, wat ik heerlijk vind. Op een eiland, zand in je eten, het geluid van de golven als je wakker wordt en de afwas doen in de branding. Ook het rijden op het strand is geweldig, vooral wanneer je vol gas door het aanspoelende water rijdt en de wagen een paar seconden in een bel van water verdwijnt, terwijl de passagiers achter je hun raampjes niet dicht hebben gedaan en iemand zo bijdehand was om zijn schoenen aan de buitenspiegels te drogen te hangen. Mwoaha! Die zijn nog steeds niet droog, kan ik je melden!

Naast bekend te staan als bejaardentehuis, staat Hervey bay ook bekend als ‘whale capital of the world'. Vanaf Indian Point op Fraser en vanaf mijn boot op de Whitsundays heb ik van een afstand al een aantal walvissen gezien, maar vanaf de boot die mij op mijn laatste ochtend in Hervey Bay de zee op brengt krijg ik pas echt goed zicht op deze geweldige beesten. Walvissen zijn enorm nieuwsgierig, en ze komen dan ook graag een kijkje nemen bij de boten die iedere dag massaal de zee op gaan om ze te bekijken.

En dan zijn we alweer in Noosa! Dat ging snel! Over twee dagen ga ik verder naar Brisbane, wat inhoudt dat ik op herhaling ga. Ik gok dat ik nog zo'n week of 3 nodig heb om terug te komen naar Sydney, waar alles gemonteerd gaat worden en waar ik eens rustig ga bedenken wat ik verder nog ga doen. Melbourne, Nieuw-Zeeland, Azie...? We zullen zien!

Tot snel!