Sprak hij inapril...

Gekrabbelde steekwoorden, nieuwe Facebookvrienden en foto's brengen regelmatig herinneringen terug van momenten die jaren geleden lijken, maar eigenlijk pas een paar maanden oud zijn. De jaargrens is inmiddels alsof het niets is gepasseerd,maar afgezien van dat besef hoef ik mezelf niet vaak af te vragen waar die tijd gebleven is. Als ik af en toe stil sta bij de afgelopen tijd en alles wat er gebeurd is,verwonder ikme er eerder over dat het 'maar een jaar is'. Traditiegetrouw zou ik nou moeten beginnen met een korte anekdote over mijn huidige lokatie, maar aangezien het een aardige tijd geleden is dat er een verhaal uit een vers land (of uberhaupt een fatsoenlijke update) verscheen, zal ik de boel lekker overzichtelijk houden en beginnen waar ik geeindigd was; terug in Sydney!

Zodra ik mijn trip langs de Australische oostkust heb afgerond en weer terug ben in Sydney breng ik rapport uit bij de baas en wordt het plan voor de volgende maanden gesmeed. Het bedrijf waarvoor ik werk staat op het punt een aantal nieuwe websites en campagnes te lanceren, wat betekent dat er voor mij genoeg werk is en dat er misschien ook nog wel een nieuwe trip aan zit te komen. Het idee is dat ik de halve week bezig ben met het monteren van het filmmateriaal van de oostkust en de andere helft met de nieuwe websites. In de praktijk draait het erop uit dat ik voornamelijk bezig ben met de nieuwe campagnes en het monteren van de filmpjes schiet er een beetje bij in.

Het kantoor waar ik werk ligt pal aan Bondi Beach, dus ik zoek een plekje in de buurten neem intrek in een 8-persoons dorm in Noah's Backpackers. Dankzij een foutje van de dame achter de receptie beland ik in eerste instantie in een 'female dorm', waar ik niet echt problemen mee heb, maar waar niet alle dames het mee eens zijn. Een verhuizing naar een etage hoger brengt me in '202'. Ik word verwelkomd door een Serviër, twee Ieren, een Engelsman, een Zweedse en een Amerikaans stel en het is gelijk een gezellige boel. De aanwezigheid van een gitaar bij de Engelsman zorgt voor een instant broederschap en geïnspireerd door een kinderboekje dat door iemand op het strand is gevonden besluiten we het leven van Rupsje Nooitgenoeg op muziek te zetten. Alsnel vullen de klanken van ons 'Adenow' de plakkerige gangen van Noah's, waar ze onder het mom van 'Wat kan ons het rotten, we zitten toch iedere avond vol! Mwoaha!' naar het lijkt in 1999 gestopt zijn met algemeen onderhoud.

Iedere ochtend loop ik vanaf het hostel, aan het randje van Bondi Beach, langs het strand naar het kantoor waar ik werk. En zoals ik thuis op een vroege morgen wel eens breed glimlachend naar school fietste, met de opkomende zon in je gezicht en in de wetenschap dat het weer een mooie dag ging worden, zo'n zwoele zomerdag, afgesloten met een potje knikkeren of zo'n kraakheldere winterdag, hopend op 'ijsvrij', zo loop ik nu iedere ochtend met een vers bakkie koffie over Bondi's Campbell Parade, terwijl ik de zon op zie komen achter de huizen van Noord-Bondi en de zwemmende, rennende, fitnessende of roes uitslapende vroege vogels op het strand Bondi bewonderend toelach.

Want hoewel Bondi Beach door velen wordt beschouwd als het meest overgewaardeerde strand ter wereld, gebeurt er altijd wat en heeft het een unieke sfeer. Een sfeer die je vooral leert kennen als je wat langer blijf hangen. Zo goed als ik me mijn eerste afkeurende blik op Bondi Beach nog kan herinneren, toen ik in juli in mijn lange broek en jas uit de bus stapte en meteen door de gure wind om mijn oren geslagen werd en schamper lachte om de dwazen die toch nog probeerden in het zand een straaltje zon te vangen. Zo goed herinner ik me ook hoe ik in de tussentijd van Bondi heb genoten en hoe jammer ik het vond dat die periode afgelopen was.

Bondi is nep, ja. Bondi is zien en gezien worden, ja. Bondi is zo'n plek waar men vindt dat alles kan, of moet kunnen, en waar iedereen die er komt gewoon even doet alsof ouder worden niet bestaat. Een soort 'Never Never land'. Een bubbel in Sydney waar je gewoon kunt doen alsof tijd niet bestaat en je dus op je veertigste nog best kunt doen alsof je 16 bent, zelfs als dat toch echt niet meer zo is. Het went, en het voelt als snel als je eigen plekje.

Het kantoor waar ik werk zit vast aan een kunstgalerij. Niet zomaar eentje. 'Uge', zoals hij in Bondi bekend staat, begon tien jaar geleden foto's te maken van Bondi, zoals Bondi is. Via de mail stuurde hij die naar vrienden, en tien jaar later heeft hij zijn eigen kunstgalerij, eigen boek en dagelijkse nieuwsbrief met foto's van Bondi. Dus http://www.aquabumps.com, voor een vleugje Bondi.

Ondertussen is de Nederlandse Tessa, die ik in Maleisie ontmoet heb, ook ingetrokken in Noah's, en zij staat op het punt te verhuizen naar een appartement in Dover Heights, een wijk ten noorden van Bondi. Zij trekt daar samen met de Britse Kirsty in en vraagt of ik en Scott, de Brit uit 202, bij hen in zouden willen trekken, om de huurlasten wat te verlagen. Na een kijkje te hebben genomen in het appartement is de keuze snel gemaakt.

En dan 'woon' je ineens in Sydney...Al snel voelt het als een thuisje, met John boven het bed, een uitzicht dat nooit gaat vervelen, een bovenbuurvrouw die alle muziek van de onderburen prachtig vindt en een onderbuurvrouw die ons de ene na de andere officiële waarschuwing aansmeert en het gezang een stuk minder kan waarderen. Ons huisje op Eastern Avenue is een kort ritje met de bus richting Bondi Beach en het werk, maar regelmatig wint de ochtendwandeling het van bus, gevolgd door een duik in de zee voordat de werkdag begonnen wordt. In de werkende maanden die volgen ontstaat er zowaar een gebruikelijke '9 to 5' routine, waarbij ik me regelmatig bedenk dat ik daarvoor natuurlijk niet aan de andere kant van de wereld hoef te zijn. Het zijn de ochtendduiken in de zee, de worstjes op de bbq tijdens de lunch, de tot kantoor omgebouwde garage gevuld met creatievelingen, surfplanken en yogaballen, het door de Arbo goedgekeurde RSI-bestrijdingsprogramma dat bestaat uit een voetbal en een muur en niet te vergeten een baas die uit eigen ervaring heel goed weet wat ik aan het doen ben, die maken dat ik me ook besef dat die vlieger gelukkig niet opgaat.

De decembermaand breekt aan. Eigenlijk nooit een van mijn favoriete maanden. En dan stiekem ook weer wel. Ik ben benieuwd wat deze maand aan de andere kant van de wereld precies inhoudt. Of kerst hier hetzelfde betekent en of ik met Oud en Nieuw voor de Locomotion van Sydney zal belanden in een poging om de kaarten te verkopen, omdat iedereen het toch maar voor gezien houdt...:)

Met twee Hollanders en twee Britten in huis begint de maand in ieder geval goed. De Hollanders leggen op dat er Sinterklaas gevierd wordt en de Britten gaan er graag in mee, enthousiast gemaakt door onze verhalen over een Kerstman-achtige verschijning met zwarte slaven die kinderen slaan en in een zak meenemen naar Spanje. Ook het vooruitzicht op chocola en pepernoten helpt. Een ietwat alternatieve Sint is het gevolg, maar Sint niettemin, compleet met achterlijk lange gedichten, chocoladeletters een zelfgemaakte pepernoten.

Op het werk is ondertussen het idee van een christmas party geboren. De ideeën vliegen over tafel en ik merk dat ik wat moeite heb met registreren van alle poedelbadjes, parasollen, strandthema's en andere tropische elementen die dit kerstfeestje gaat krijgen. Uiteindelijk wordt het een geslaagd feestje, met ondersteuning van heerlijke stukken vlees van iButcher (voor al uw online vleesbehoeften!) en de plaatselijke bar, die het feest voorziet van een enorme hoeveelheid drank, die ervoor zorgt dat we tot diep in 2011 de dagen nog af kunnen sluiten met een koude Corona of een ander drankje.

Mijn opvattingen rond kerst aan de andere kant van de wereld hebben jullie inmiddels al meegekregen. Het was wat onwennig, zeg maar. Niettemin was het ook gewoon een bijzondere en gezellige tijd. Waarbij de prioriteiten voor sommigen wellicht wat anders liggen, de insteek misschien net iets anders, maar het uiteindelijke idee nog steeds hetzelfde is. En uiteindelijk leidt het ook aan de andere kant van de wereld gewoon naar het eind van het jaar. Een moment waar ik naar heb uitgekeken en een behoorlijke big deal van heb gemaakt, door het tot een goed voornemen te maken om op dat specifieke moment uit te kijken op die specifieke bak met staal.

En daar stond ik! Met nieuwe vrienden, waarvan de meesten misschien wel hetzelfde goede voornemen hadden als ik, of in ieder geval bij de vorige jaarwisseling op een andere plek stonden dan op dat moment, uitkijkend op de Harbour Bridge van Sydney. Uiteindelijk loopt het uit op een ongegeneerde 'drunken bender' en zie ik de volgende ochtend op mijn camera dat het vuurwerk echt heel mooi was. Ik waag een poging de eerste zonsopkomst van 2011 mee te maken vanuit mijn hangmat op ons balkon, maar val 5 minuten te vroeg in slaap. Een memorabele avond.

Tijd om plannen te maken voor 2011! Een van de spannende dingen die op het programma staat is de nieuwe campagne die door het bedrijf waar ik voor werk gelanceerd wordt (en inmiddels is). In 6x6x6 op Reis gaan 6 koppels een maand lang op reis naar 6 verschillende continenten, om daar 6 verschillende opdrachten uit te voeren voor het goede doel. Die opdrachten worden gefilmd, en degene die de opdrachten uiteindelijk het best, of het leukst, heeft uitgevoerd en vastgelegd, ontvangt het grootste bedrag voor het goede doel waar ze voor strijden. Aardig op mijn lijf geschreven, en aangezien ik zelf aan de campagne meewerk kom ik natuurlijk niet dichter bij het vuur te zitten. Praktisch bezwaar is dat ik aan de andere kant van de aardkloot zit, en de ideale partner in crime ergens in Midden-Amerika rondhangt. Toch wordt er geboomd over het filmpje dat als sollicitatie moet dienen. De nodige droomscenario's passeren de revue, al is nog helemaal niet duidelijk of het, voornamelijk logistiek, allemaal zou kunnen. De campagne begint in Nederland, wat betekent dat wij daar ook zouden moeten zijn, wat al snel voor beiden een probleem blijkt. Dit samen met andere bezwaren wordt er besloten de deelname te laten varen. Wat erg jammer is, maar in beide gevallen betekent het dat waar we momenteel mee bezig zijn of wat er nog in de pijp zit, minstens net zo interessant is.

Inmiddels zijn de koppels gekozen en druk bezig om in Nederland het nodige geld te verzamelen voor de goede doelen waar ze voor strijden. Het mooie van deze campagne is dat je je eigen schuldgevoel af kunt kopen door slechts een druk op de knop! Voor iedere volger van de campagne, op Facebook of anderzijds, doneren de sponsoren namelijk 30 cent aan de pot voor de goede doelen. Neem dus ff een kijkje op http://www.6x6x6opreis.nl/ en ‘Like' er op los!

Geen 6x6x6 op Reis voor mij dus. Wat dan wel...De 'to do list' wordt gaandeweg korter en korter, maar af en toe worden er ook nog dingen toegevoegd. In de Oceanië-hoek staat Nieuw-Zeeland nog op het programma, en na alle verhalen van mijn zus en van andere reizigers ben ik heel erg benieuwd naar wat Nieuw-Zeeland te bieden heeft. Wat Nieuw-Zeeland ook leuk maakt is dat ik daar hopelijk weer eens wat bekende gezichten ga zien. De familie Scholte komt namelijk naar Nieuw-Zeeland voor een bruiloft, dus ik hoop samen met oom, tante, neef en nichten mijn eerste kiwi te spotten. Helaas zijn de Scholtes (ook wel 'sjoltiez', in de Nieuw-Zeelandsche volksmond) ervaren rotten in het vak als het op reizen door NZ aankomt, dus gaan ze gescheiden op pad en sluit ik aan bij Paul en Anna, neef en wederhelft.

Het plan is om in Nieuw-Zeeland eerst met de familie op pad te gaan en daarna al filmend beide eilanden over te trekken, net als langs de Australische oostkust. Ik neem afscheid van Bondi en vlieg van Sydney naar Auckland. Het is toch wel weer raar om na een tijdje 'vaste grond' onder de voeten te hebben gehad weer op een vliegveld te staan. Eigenlijk is het altijd een goed teken. Weer een nieuw land, nieuwe dingen, nieuwe mensen, het voelt goed!

Een kleine miscommunicatie maakt dat ik inmiddels precies weet uit hoeveel betonnen ringen de Sky Tower van Auckland is opgebouwd, maar uiteindelijk is de hereniging met de fam daar! Ruim 6 maanden nadat mijn zusje vertrok uit Bali val ik onder de toren in slow-motion, volledig in tranen en met strijkorkest op de achtergrond in de armen van Tine, Anna en Paul. En dan is het toch ook ineens alsof het de normaalste zaak van de wereld is. De hereniging wordt beklonken met een drankje op de 'Quay' van Auckland en iced Margherita's en quesadillas bij de Mexicaan.

De volgende dag scheiden de wegen alweer. Martine gaat haar eigen weg en ik stap bij Paul en Anna in de camper. Met z'n 3-tjes reizen in de camper is geen probleem, maar voor de nachten wordt er een tentje geregeld. Gewoon, een tentje. Een zogenaamde 'sleep-out' tent. Meer dan een dak boven je hoofd heb je immers niet nodig, toch? Voor de zekerheid kopen we ook nog een mooi blauw zeil, voor de regenachtige Nieuw-Zeelandse nachten, waarvan we weten dat ze gaan komen en waar dit tentje vast niet voor gemaakt is.

Omdat het voor Paul al zijn 4e bezoek aan Nieuw-Zeeland is, hebben hij en Anna ervoor gekozen om dit keer de nog onbekende oostkust van het Noordereiland te verkennen. Ook voor mij een prima idee, want alle geijkte toeristenplekken moet ik later toch nog langs om te filmen.
Vanaf Auckland wordt er koers gezet naar het oosten, waar de Coromandels de eerste bestemming zijn. In het geriatrische Coromandel Town zetten we met behulp van de jukebox als enige bezoekers samen met de Nederlandse Suzanne de plaatselijke pub op z'n kop, terwijl we hopen dat de legende klopt dat de andere kant van de Coromandels inspirerender zijn. Dat klopt gelukkig, blijkt als we met een netje free range avocado's aankomen in Ha Hei.

Ondertussen is gebleken dat er meer komt kijken bij de aanschaf van een 'eenvoudig tentje' dan je in eerste instantie zou denken. Lengte, bijvoorbeeld. De trots over het tempo waarmee 'de blauwe bubbel' wordt opgezet verdwijnt als sneeuw voor de zon wanneer blijkt dat een 'sleep-out tent' duidelijk niet is berekend op Hollanders. In de praktijk betekent dat dat mijn hoofd aan de ene kant in het zeil steekt en mijn voeten aan de andere kant uit de tent steken, waar ze gelukkig nog wel tegen eventuele regen worden beschut door het blauwe zeil. Een kleine tegenvaller.

Die tegenvaller mag de pret van Ha Hei niet drukken, waar Martine met de Ierse Kurt 'de Flirt' en ook een aantal andere vrinden van de 'Sjoltiez' weer even bij ons aansluiten en de tijd gesleten wordt in strijd met de golven op het mooie strand van Ha Hei en met pogingen om ons roze helikoptertje van Sunny's vliegklaar te krijgen. ('Trimmen! Je mot trimmen!')

Dan begint de tocht langs de oostkust, en als snel wordt duidelijk dat de verhalen over Nieuw-Zeeland waar zijn. Uiteraard rijd je van punt naar punt, maar het daadwerkelijke ‘rijden' is al een fantastische attractie op zich. Met name langs de kust valt er na iedere bocht, in iedere baai, over iedere bergtop en na iedere verlaten dorpskern wel wat te bewonderen. Eindeloze vergezichten over het heuvelachtige landschap, eigenwijze eenzame bomen die zichzelf bovenop een bergrug of op een verlaten klif hebben geplant, enorme vlaktes bezaaid met keien, die getuigen van iets wat ooit waarschijnlijk zee was...je valt van de ene rustgevende ansichtkaart in de andere. We maken onze weg van gehucht naar gehucht, toasten in Tairua op een aankomend huwelijk (gefeliciteerd nichie!), twee neven worden al MacGyver-divend gruwelijk gemangeld door huizen van golven in Onemana en vechten alsof het om de controller van de Nintendo gaat om de controle over de radio (sorry Anna...), we chillen in watervalletjes in de Coromandel, besteden 4 uur op een golfbaan (waar we 8 holes weten te voltooien...), ontdekken dat mini-golf met Anna nog best gevaarlijk kan zijn (vooral voor haarzelf), crashen in Rotorua een Aziatische karaokeparty met een weergaloze versie van Westlife's Uptown Girl en belanden, nadat we heel voorzichtig dwars door een kudde koeien gereden zijn, in onze tocht oostwaarts uiteindelijk op de East Cape, het oostelijkste puntje van het vasteland van Nieuw-Zeeland en het eerste stuk land op aarde dat iedere ochtend het licht van een nieuwe dag ziet.

Hemelsbreed zit er zo'n 1000 km tussen, maar ook waar wij ons aan de oostkust bevinden is de aardbeving in Christchurch op de ochtend na de bewuste dag het eerste onderwerp van gesprek. Van de vuilnisman van de camping waar we staan krijgen we voor we goed en wel wakker zijn alle details over de hevige aardbeving die Christchurch heeft getroffen. Iets wat door onze afgelegen locatie en gebrekkig mobiel bereik compleet aan ons voorbij is gegaan. De dag ervoor vergapen we ons bij iedere bocht nog aan het schitterende uitzicht over White Island en de daarop gelegen vulkaan, die continu gesierd wordt door een grote pluim rook die uit de vulkaan omhoog dwarrelt en zich als ware het een grote invoegstrook in de lucht samenvoegt met het bovengelegen wolkendek. Gekscherend wordt er opgemerkt dat het wel lijkt alsof er een dampende stroom lava langs de berg omlaag druipt, wanneer ook de pluim rook uit de vulkaan 'uit de bocht vliegt', en het wolkendek doorbreekt. Dagelijkse kost, krijgen we de volgende dag van de vuilnisman te horen. Het heeft niets te maken met de aardbeving, maar is op z'n minst een reminder voor de onrustige omgeving waarin we ons bevinden, met geisers, natuurlijke hotsprings en vulkanisch landschap als voornaamste attracties.

The Great Walks van Nieuw-Zeeland is een serie van 9 wandeltochten die zijn aangemerkt als de mooiste trektochten van Nieuw-Zeeland. Vaak duren deze tochten een aantal dagen, maar het is ook mogelijk om een deel van de tocht te doen. De eerste Great Walk die Paul, Anna en ik op onze trip tegenkomen, is eigenlijk niet eens een ‘walk'. Meer een ‘paddle'. De Wanganui Journey is een kajaktocht van 145 kilometer over de Wanganui River aan de westkust van het Noordereiland, waar je 5 dagen over doet. Nou zijn we met z'n drieën enorme peddelfanaten, maar aangezien ik na anderhalf uur de blaren al op mijn handen heb staan, besluiten we de Wanganui River een dag lang te trotseren. In Taumarunui komen we terecht bij de kajakverhuur van Ron en Karen en worden overladen door een overdosis Nieuw-Zeelandse vriendelijkheid. Al twee weken lang brengen we met z'n drieën aan de hand van een wetenschappelijk systeem de koffiekwaliteit van Nieuw-Zeeland in kaart, maar met de gigantische berg schuim bovenop de kapoetsjinow die ze van Karen krijgt weet zelfs Anna even geen raad.

De volgende dag zit het weer gelukkig mee, en we peddelen op ons gemakkie de Wanganui River af. Omdat we dus te lui zijn om de hele ‘journey' af te leggen en ook geen zin hebben om stroomopwaarts te peddelen, zullen we op een andere manier weer terug moeten vinden naar het startpunt. Dat wordt een jetboat! Oftewel met 6 man in een boot die met krankzinnige snelheid over een rivier raast waar jij net met je kajakje nog de bodem van raakte! Alleen dat al is genoeg om mij in een lachstuip te krijgen, maar nog leuker wordt het als de hand van onze bestuurder Ron de lucht in gaat en een cirkelende beweging maakt, ons waarschuwend voor de naderende ‘spin'. Even links, scherp rechts, of andersom, een flinke gil van Anna op links en binnen 2 seconden zijn we 360 graden verder. Ik heb een half uur lang een grote grijns op mijn gezicht en Ron trommelt de hele familie op om plaats te nemen in de boot en samen met Paul en Anna nog wat rondjes te doen, terwijl ik vanaf de kant film. Doe mij zo'n boot!

De avond in Taumarunui brengt nog een aardige onthulling. Terwijl we met z'n drietjes wat over koetjes en kalfjes keuvelen, valt het onderwerp klussen. En dan blijkt ineens dat Paul en ik allebei wel eens een douche hebben gemaakt! Toeval bestaat niet...

De laatste stop voordat we weer terugkomen in Auckland en mijn rondje met Paul en Anna erop zit, is het relaxte surfdorpje Raglan, waar ook daadwerkelijk gesurft wordt! Of in ieder geval een dappere poging wordt ondernomen...Een ingeving van Anna doet ons in het pikdonker in de zee belanden, wat in het donker sowieso al enerverend is, maar wat ineens een hele andere dimensie krijgt als blijkt dat het water...licht geeft? Alsof het radioactieve water dat momenteel uit de Fukushima stroomt zijn weg naar Raglan heeft gevonden levert iedere beweging van het water een geelgroene gloed op. Alsof we ons hele leven in Tsjernobyl hebben gewoond en voor het eerst water zien, zo gefascineerd zijn we door het fenomeen, beter bekend als 'fluorescence'.

Na Raglan zit mijntijd met Paul en Anna erop. Ik heb ontzettend van mijn 'vakantie' genoten en ben blij dat ik met deze twee schatten meekon en dat ze het met me uitgehouden hebben :)Afscheid nemen is weer klote, maar het went. Nu is het weer tijd om dingen op de rit te krijgen. Ik moet weten wat ik ga filmen, hoe ik daar ga komen en nog veel meer. Kortom, ik moet weer aan het regelen! Iets waar ik niet bepaald naar uitkijk, maar ik kijk wel weer uit naar het Zuidereiland en al het moois dat Nieuw-Zeeland nog te bieden heeft. Inmiddels weet ik wat een ontzaggelijk mooi land Nieuw-Zeeland is, want het is alweer een maand geleden dat Paul en Anna vertrokken. Wat er in de tussentijd gebeurd is plemp ik in een volgend verhaal. Gewoon, om jullie een plezier te doen, en zodat het niet weer een half jaar hoeft te duren voordat jullie iets van me horen...:)

Tot snel!