Zo'n 65 vulkanen vormen de ondergrond waarop Auckland gebouwd is. Dat maakt niet alleen dat iedere wandeling die je in deze stad onderneemt een klim bevat, maar ook dat ik me niet al te druk maak wanneer er op de dag van de aardbeving in Japan ineens een verschrokken Italiaanse de trap afstormt met de mededeling dat er een tsunami onze kant opkomt. Het hostel waar ik verblijf, de Uenuku Lodge, ligt ver genoeg van enige vorm van open water, en ook nog eens in het hoger gelegen Ponsonby. Knappe tsunami die hier mijn voeten nat komt maken. De volgende ochtend wordt er op een enkele plek in Nieuw-Zeeland een verhoging van het waterpeil waargenomen. Met hoogstens een centimeter of 20 gaat iedereen die middag weer rustig verder met waar ze mee bezig waren.

Na het vertrek van Paul en Anna is het weer tijd om het filmen op te pakken. Zonder vervoer kom ik natuurlijk sowieso niet erg ver, dus dat is de eerste missie. Nou ben ik nooit echt ingegaan op het hele regelverhaal, waarbij ik zelf de telefoon pak en probeer tours, accommodatie etc te regelen. Dat ga ik ook nu niet doen. Feit is dat ik er niet voor gemaakt ben en het regelen van in dit geval vervoer, tja, gewoon ff duurt...Ik heb wel gemerkt hoe mooi het is om in Nieuw-Zeeland eigen vervoer te hebben, te kunnen stoppen wanneer je wilt stoppen en als het moet in iedere bocht een nieuwe foto te maken. Ik stel mezelf dus tot doel een auto bij elkaar te lullen. Prettige wedstrijd!

Afgezien van de vertraging die ik hierdoor oploop, is het ook gewoon erg gezellig in de Uenuku Lodge. Ik maak kennis met Britse Jess, die me met haar auto graag wat van Auckland wil laten zien. Samen met Carina uit Ecuador en Henry en Dominika uit Tsjechië rijden we naar het mooie Piha Beach en met Carina ga ik met de ferry naar Waiheke Island, een van de vele eilanden in de omgeving van Auckland. Verder wordt er gelukkig nog steeds muziek gemaakt! Dit keer met ondersteuning van de mooie harmonietjes van Alice uit Engeland, die een prachtige stem heeft en ook met een gitaar overweg kan.

Ondertussen heb ik eindelijk de 'balls ge-growd' om de telefoon op te pakken en een autoverhuurbedrijf te bellen, nadat ik mijn eerste poging via de mail bij Jucy Rentals compleet genegeerd heb zien worden. Het is zowaar meteen raak. Met een kleine kanttekening...Ik bevind me nog in het hoogseizoen, wat betekent dat er in Auckland maar bar weinig auto's te vinden zijn. Ik krijg het verzoek mijn reis in het zuiden te beginnen en dan weer mijn weg terug naar boven te maken. Hoe onlogisch dat routetechnisch voor mij is blijkt wellicht uit het feit dat ik al een vliegticket heb om vanaf Queenstown, in het zuiden, weer terug te vliegen naar Melbourne in Australië. Dat betekent dus vanaf Auckland naar Christchurch vliegen, langs Queenstown rijden, terugrijden naar het noorden en vanaf Auckland weer terugvliegen naar Queenstown...Sounds like a plan!

Op 15 maart, zo'n maand na de aardbeving in Christchurch, kom ik aan op het vliegveld. Ik heb niet echt een idee wat ik me bij 'post-quake' Christchurch moet voorstellen. Ik weet dat het centrum van de stad in de eerste periode na de beving afgesloten is geweest en dat bijvoorbeeld de YHA-hostels lange tijd gesloten zijn geweest. Ik meld me bij het autoverhuurbedrijf en krijg onderweg van het vliegveld naar het kantoor al te horen dat er af en toe nog wel naschokken te voelen zijn en dat met name in de zwaarst getroffen gebieden de ravage nog duidelijk te zien is. Een administratieve dwaling zorgt dat het lieve kleine autootje dat op mij stond te wachten helaas toch niet beschikbaar is, en dus volgt de kennismaking met Barry. Barry is overigens de naam die ik aan alles geef dat om wat voor reden dan ook snel om een naam vraagt. Dit keer is Barry geen ondefinieerbare, lichtgevende bal met flubbers of uitgezeten bank in Sydney. Barry is de donkerblauwe Subaru Legacy stationwagon 4wd, die mij de komende weken door Nieuw-Zeeland gaat vervoeren. Barry is een beest.

Ik besluit Barry iets beter te leren kennen gedurende een sight seeing tour door Christchurch, om als volleerd ramptoerist met eigen ogen te aanschouwen hoe het met de stad gesteld is. En dat is niet best. Christchurch is een ravage. Nog steeds. In de hele stad zijn op willekeurige plekken grote puinhopen te vinden. Voornamelijk gebouwen die zijn opgetrokken uit baksteen hebben het moeten ontgelden. De verkeerssituatie is als een oneindige bouwput in het centrum van Amsterdam en het centrum van de stad is nog steeds afgesloten. Het voelt een beetje alsof er een waas over de stad hangt. Alsof iedereen heel hard probeert het gewone leven weer op te pakken, maar eigenlijk ook niet weet waar ze moeten beginnen.

Het centrum van de stad is dus nog afgesloten en wordt bewaakt door militairen en politie. Ik ben op zoek naar een slaapplaats en bel met een hostel dat binnen het afgezette gebied blijkt te liggen. Foley Towers is redelijk ongeschonden uit de beving gekomen en mag zowaar gasten ontvangen, als er sprake is van een reservering. Die is snel gemaakt, en geëscorteerd door de eigenaresse van het hostel rijd ik langs de militairen de binnenstad in. Alsof je oorlogsgebied binnenrijdt...Een groot deel van de gebouwen waar ik langsrijd is ernstig beschadigd of compleet ingestort. Overal rijden politiewagens en legertrucks rond, en ik krijg van de eigenaresse te horen dat de tanks die door de stad reden pas een week eerder zijn vertrokken. Alle gebouwen, ruïnes en puinhopen zijn gemarkeerd om aan te geven dat ze gecontroleerd zijn en wat er mee moet gebeuren. Onbevoegden mogen niet vrij door het centrum bewegen, en ook om het gebied in en uit te komen heb ik een schriftelijke bevestiging van mijn verblijf in het hostel nodig. Het zal nog een behoorlijke tijd duren voordat Christchurch weer een beetje op de been is.

Zoals het hoort heb ik geen idee waar de weg na Christchurch heen leidt. Het antwoord op die vraag komt wanneer blijkt dat Joe & Michelle ook in Nieuw-Zeeland zijn. (flashback naar Indonesië: samen met Simone, Chris en Anja langs Bromo en Bali, Gili's. Good Times!) Het lijkt me ontzettend leuk om hen weer te zien, en aangezien zij aan de westkust zitten en ik aan de oostkust, wordt de oversteek van oost naar west ingezet, om uiteindelijk bij de Franz Joseph gletsjer uit te komen. Ook Suzanne, die ik met Paul en Anna op het Noordereiland heb ontmoet, komt richting Franz Joseph. Via Arthur's Pass steek ik het Zuidereiland van Nieuw-Zeeland over en word ik verwelkomd door iets waar ik van Simone en Ramon genoeg over gehoord heb: regen en mist! Net op het moment dat ik me heb neergelegd bij het feit dat dat waarschijnlijk wel vaker mijn zicht op mooie uitzichten zal belemmeren, breekt het wolkendek boven me open en begint het zonnestralen te regenen. (eens kijken hoeveel Acda en de Munnik verwijzingen ik in dit verhaal kwijt kan...) De mist verdwijnt als mist voor de zon (jaja!) en voor me verschijnt ineens het fenomenale uitzicht over de pas. Dát bedoelt iedereen dus...

De weg vervolgt richting 'sfeerspons' Greymouth, waar ik wel verblijf in een van de beste hostels waar ik ooit geweest ben en waar ik zeker nog een keer langsga om af te kijken voordat ik in Thailand m'n eigen hostel open (Hè? Hoe? Wat? Glapje.)

Het mooie weer dat ik in Arthur's Pass voorgeschoteld kreeg volgt me naar de gletsjer, dus ik besluit alvast een kijkje te gaan nemen bij de ijsformatie, voordat Joe & Michelle de volgende dag aankomen. Het is algemeen bekend dat gletsjers er in de loop van de tijd niet langer op zijn geworden. Ook de Franz Joseph is niet meer wat ie geweest is, maar toch is het grappig te bedenken dat deze gletsjer de afgelopen 25 jaar juist in lengte is toegenomen. Dat de ijsklomp voorlopig zijn oude omvang nog niet terug zal hebben blijkt wel uit de enorme vlakte waarover ik richting het begin van de gletsjer loop, en die ooit ook bedekt werd met een grote laag ijs. Samen met de met watervallen versierde bergwanden die de vlakte en de gletsjer flankeren maakt het tot een imponerend verschijnsel.

Om de gletsjer op te komen moet je een gids hebben. Die heb ik niet, dus voor mij eindigt de weg zo'n 50 meter voor het begin van de gletsjer, waar een vriendelijke, uit kunststof opgetrokken Kiwi me een halt toeroept en me herinnert aan een stel Japanners die toch verder gingen en werden bedolven onder een pak ijs ter grote van een stadsbus. De vriendelijke Kiwi wordt al snel omgedoopt tot Barry, en Barry leek op foto's angstig echt.

Ik loop nietsvermoedend over straat in 'down town' Franz Joseph, wanneer ik achter mij ineens een 'Bou!' hoor. De hereniging met Joe en Michelle is een feit! Het is ontzettend leuk om de twee stralende Ieren weer te zien. Ook confronterend, als Michelle me vraagt of ik weet hoe lang het geleden is dat we elkaar voor het laatste zagen. Ik probeer de tijd aan elkaar te rijgen, maar voor ik uitgerekend ben heeft Michelle me al verteld dat het 9 maanden geleden is. 9 maanden...op de een of andere manier voelt het alsof dat helemaal niet zou moeten kunnen. Alsof dat veel te lang is om elkaar, binnen dezelfde reis, niet te zien. Maar het moment dat ik afscheid van ze nam in Kuta is toch echt 9 maanden geleden. Zo'n 3 dagen voor mijn 'year mark' is dat ineens een soort reality check. Eentje waar ik niet veel mee kan, dus afgezien van een enkele weemoedige gedachte in de trant van 'gut, gut, wat gaat de tijd toch snel...', laat ik het verder maar voor wat het is.

Als een stel oude van dagen halen we herinneringen over Indonesië op en vertellen we elkaar wat er daarna nog allemaal gebeurd is. Joe en Michelle hebben een paar maanden in Melbourne gewoond, en het is grappig om te horen hoe hun kennismaking met Australië was en opvallend hoe erg hun verhaal qua beleving op het mijne lijkt. Ondertussen is Suzanne ook aangeschoven, en wordt genadeloos meegezogen in onze 'trip down memory lane'.

De volgende dag gaan we met z'n vieren nog een keer naar de gletsjer, maar omdat Joe en Michelle naar het noorden gaan en ik op weg ben naar beneden is het alweer tijd om afscheid te nemen. Samen met Suzanne, die rondtuft in 'Glen', rij ik via de Fox gletsjer (die verdacht veel op de andere lijkt), via de Haast Pass naar Wanaka. Een ongelofelijk mooie weg en het begin van een aaneenschakeling van 'wow...-momenten'. De weg die langs Lake Wanaka loopt is bezaaid met plaatjes die regelrecht op een ansichtkaart kunnen en precies zijn waar je bij Nieuw-Zeeland aan denkt; een schitterend meer, het water slechts bewogen door de vermoeide adem van een lange dag, als door een liefdevolle moeder omhelsd door armen van groene heuvels vol met grazende, witte stippen, waar machtige, besneeuwde bergtoppen achter vandaan opstijgen, gekust door het licht van de warme namiddagzon...Nou gaat noch deze Bouquetreeksbeschrijving (10x woordwaarde), noch een foto rechtdoen aan de werkelijke schoonheid van het plaatje, dus neem maar gewoon van me aan dat het erg mooi was!

Dorpjes als Franz Joseph en Wanaka hebben bijna iets bekends...en toch ook weer niet. Met een soort Oostenrijkse charme, ingeklemd tussen de bergen of aan een meer, of allebei. Frisse berglucht, maar ook de warmte van het goede weer dat me blijft achtervolgen. Ook het volgende dorp, Te Anau, is gelegen aan een meer en omgeven door bergen. Te Anau is ook de toegangspoort tot de beroemde Milford Sound. Stiekem helemaal geen 'sound', maar een fjord. Het zij ze vergeven, die Kiwi's. Ik heb een boottocht en een kajaktour bij elkaar gekletst, dus na alweer een fantastische, twee uur durende rit richting Milford, gaan Suzanne en ik aan boord van de 'Sinbad', die ons twee uur lang mee het water op neemt. Lord of The Rings, Jurassic Park, noem maar op, je snapt ineens waar ze hun inspiratie vandaan gehaald moeten hebben. Mijn favoriete verschijnsel zijn de watervallen die zich onderin de door gletsjers in een U-vorm uitgeslepen bergruggen een weg naar beneden vallen, alsof er aan de andere kant langzaam een badkuip leegloopt.

Aan het einde van de boottocht begint het langzaam te regenen. Die avond wordt de regen alleen nog maar heviger, en we houden ons hart vast voor de volgende morgen, wanneer we om 08.00u op appèl moeten om Milford Sound per kajak te ontdekken. De volgende ochtend blijken de weergoden ons toch weer goedgezind. Warm ingepakt met ontzettend modieuze streepjespanty en minstens net zo mooie muts gaan we het water op, om van dichtbij te bekijken wat we de dag daarvoor al vanaf de boot hebben gezien. Zo dichtbij het water en in een klein bootje wordt de omgeving zelfs nog indrukwekkender. De zon laat zich regelmatig zien, maar samen met de laatste ochtendmist en de wolken die rond de bergtoppen hangen heeft Milford Sound bijna iets magisch. Het water is wat woelig die morgen, wat het kajakken niet altijd even eenvoudig maakt, maar een bammetje midden op het water van Milford Sound terwijl je begluurd wordt door een stel slaperige zeehonden maakt het allemaal meer dan waard.

In het zuiden van het Zuidereiland dus, maar we zijn nog niet helemaal beneden! In het kader van de leesbaarheid laat ik het hier even bij. Rest me nu nog jullie mee te laten genieten van de prachtige klanken van Miss Alice Rose Foster, waarvan sommigen op Facebook al een voorproefje hebben gezien. Enjoy!