Misschien was het een mooie dag, begin van de lente of was de eerste sneeuw van de winter net gevallen, misschien was het dat ik m'n legokasteel nog niet af had, misschien was het dat ik Megaman nog niet door level 9 geloodst had, misschien had ik gewoon echt geen zin. Om wat voor reden dan ook was ik, gok ik een kleine 20 jaar geleden, schoolziek. Ik vertelde mijn lieve moes dat ik echt te ziek was om naar school te gaan, waarna zij, zoals het een goede moeder betaamt, zei: 'Je probeert het maar!' (moeders hebben je door, ik zeg het je!) Dus toogde ik op mijn fietsje richting school, om na een minuut of wat bij een paaltje uitkijkend op de basisschool toch te beslissen dat het 'm niet ging worden die dag. Ik ging weer naar huis en dook ik met mijn bleekste complexie (vrij vertaald, doch kloppend) en met een groot schuldgevoel mijn bed weer in. Sorry mam.

Afgelopen dinsdag was Kuala Lumpur eventjes mijn basisschool, Londen Stansted even het paaltje waar ik bij stond te wachten en mijn geweten even de moeder die mij naar school stuurde. Dit keer ging ik alleen wel.

En gelukkig maar! Want ja, het is heel anders dan met z'n tweeen. En ja, het zal nog steeds wel even wennen blijven, zo alleen, maar na 3 dagen heb ook al weer prima door waarom ik dit doe.

Het afscheidsliedje leek in eerste instantie een bekend verhaal, maar niets was minder waar. Al snel bleek mijn afscheidstournee er flink in te hakken. Te veel leuke dingen die ik moest achterlaten en te veel onbekends waar ik naartoe leefde maakten dat de motivatie niet verdween, maar wel wat naar de achtergrond verschoof. De oogkleppen gingen op en afslag Schiphol, dat zo lang zo'n mooi vooruitzicht was, werd met gedraaide maag voorbijgereden. De douane bleek dit keer niet de magische poort die het de vorige keer was. Geen euforie bij het boarden en geen dolle pret bij het aanzicht van nachtelijk Bangkok. Het aanzicht van nachtelijk Kuala Lumpur deed me wel beseffen waar ik was, maar niet op de 'das vet' -manier, maar op de 'das f*cking ver van waar ik nu zou willen zijn'-manier.

Easyjet brengt me op een inmiddels bekende manier naar Londen Stansted, waar het een aantal uur wachten is tot mijn aansluitende vlucht richting Kuala Lumpur. Ik drink wat koffie en duik voor een potje voetbal en een biertje een pub in (weet niet of het dezelfde pub was Ramon, maar het was voetbal en bier, dus het klopt) en tuur met een schuin oog naar het scherm waarop de balie van mijn vlucht dient te verschijnen. Een voor een zie ik de klassen van mijn basisschool vollopen en als het de beurt is aan mijn klas duik ik gelijk vooraan in de rij.

Airasia is geen Eva (ik moest ook gewoon voor m'n ticket betalen enzo. Primitief gedoe...). Ik neem plaats op mijn stoel en ben minstens een half uur bezig met uitvogelen hoe ik het met een kussentje bekleede stuk meubilair uit het frame van mijn LCD-scherm weg kan frutselen, want ik ben wel toe aan een filmpje. Lang verhaal kort, in dat stukje zit gewoon alleen maar een kussentje, hoogstens goed om als een van den Bosch na het kerstdiner je hoofd op te rusten te leggen...Wel kan ik een entertainmentset huren en urenlang naar deel 1 tot en met 9 van The Nanny kijken. Nagesynchroniseerde Jackie Chan klinkt ineens zo slecht nog niet...Weet je wat? Ik kijk wel gewoon even in mijn Lonely Planet waar ik eigenlijk ga slapen morgenavond.

Kuala Lumpur is me genadig en ik hoef niet te wachten tot ik het vliegveld af ben tot ik de eerste Aziatische geuren tot me krijg. Gelijk als ik uit het vliegtuig stap komt me een maar al te bekende warmte en geur tegemoet die gelijk een lach op mijn gezicht tovert. Tevergeefs wacht ik 5 uur lang op een vlucht uit Dusseldorf om tot de conclusie te komen dat ik ditmaal alleen de weg naar het centrum zal moeten vinden. Het is al laat en ik moet nog een slaapplaats zien te regelen. Met een aankomst in Hanoi om 5 uur 's nachts en de bijbehorende horde taxi's in het achterhoofd maak ik me niet al te druk. Ik duik op het vliegveld gelijk richting de busterminal en ga met een bus van Airasia richting het centrum van KL. 'Richting', want waar ik dacht dat ik hartje centrum gedropt zou worden, eindigt de reis in een donker tunneltje met wachtende taxi's, waarvan ik me kan herinneren dat ik ze vooral nog even moet negeren om m'n eigen weg te vinden, of in ieder geval uit te zoeken waar ik eigenlijk ben, zodat ik niet 15 keer de stad rondgereden wordt om me vervolgens 300 meter verder af te zetten. De metro lijkt een logische optie, en als vanzelfsprekend stap ik het station op, koop een kaartje en kijk alsof het de normaalste zaak van de wereld is en ik precies weet waar ik heenga.

De 'Backpackers and travellers Inn' is de eerste bestemming, dan maar. Ik vraag naar een single room, maar zal per ongeluk het Maleisische woord voor 'cel' gebruikt hebben. Ik heb een dak boven mijn hoofd en besluit de volgende morgen gelijk op zoek te gaan naar een ander adres. Op advies van Gjalt ga ik op zoek naar Oasis Guesthous, maar omdat deze vol is slenter ik naar een ander gebied van KL waar ik voor een dorm kies en ik de rust van het Deense stel Philip en Laura verstoor als ik mijn plek neem in een van de 6 bedden.

Ik heb nog wat tijd te slijten en besluit een looproute uit de Lonely Planet te volgen, die mij door Chinatown moet leiden. Mijn orientatievermogen is nog niet helemaal op peil; ik loop tot 3 keer toe verkeerd, beland in een storm waar je u tegen zegt en kom zeiknat per ongeluk weer zo dicht bij mijn eigen hostel uit dat ik het voor gezien houd.

Het deel van Kuala Lumpur waar mijn nieuwe hostel gelegen is ligt me beter dan Chinatown. KL is inderdaad een enorm winkelcentrum, met de duurste winkels en overdekte pretparken, maar nog steeds kost het me uren tot ik een paar slippers zonder doodshoofden vind.

Woensdagavond, want daar zijn we, besluit ik een bezoekje te brengen aan de gebroeders Petronas. De torens zijn enorm hoog, gekoppeld door een brug, en als je maar lang genoeg kijkt, of genoeg drinkt, lijken ze zowaar naar elkaar toe te leunen en elkaar via de brug een hand te geven. En het drugsbeleid is echt heel streng in Maleisie...Ik schiet de gebruikelijke plaatjes, maar kijk ook even naar een tweetal dames, Sheima uit Zweden en Tessa uit Nederland, bij de torens, waarvan de laatste de juiste pose nog niet helemaal gevonden heeft (moet je nou een hap nemen, de brug met je vingertoppen omhoog houden, de torens omduwen? Allemaal mooi gewoon!) en doorheeft dat ze bekeken wordt. Ik help haar met haar handstand, we eten met z'n drieen gezellig wat sushi in het winkelcentrum onder de torens en ik ga voor 3 euro met een van de dames naar Alice in Wonderland, zonder 3D! Mooi excuus om nog een keer te gaan. 's Nachts kijk ik met de Denen in de gemeenschappelijke ruimte van de dorm naar '2012', maar als ik Danny Glover als president van Amerika zie en merk dat ik niet kan stoppen met wachten tot hij 'I'm getting too old for this sh*t' zegt, haak ik af.

De volgende dag brengt de zoektocht naar de teenslippers, en natuurlijk naar een gitaar! Zo goedkoop als de vorige keer heb ik hem niet kunnen vinden, maar voor een acceptabel bedrag loop ik inmiddels al weer rond met een gitaar op mijn tas! 's Avonds wordt de pool-strijd tussen Nederland (twee hollanders) en Scandinavie (Zweedse en Noor) zonder mededogen beslecht in Hollandsch voordeel.

De volgende dag scheiden de wegen alweer. Subtiel worden de Denen gewekt om aan hun tour naar een pretpark te beginnen, en wordt mij tussen neus en lippen door gevraagd waar ik eigenlijk heenga.

'Boeduwain, when are you leaving?'

'Am I leaving?'

'We are full today.'

'I am leaving!'

Noodgedwongen kies ik mijn volgende bestemming, welke ik op advies van de vriendelijke, doch homofiele Maleisische hosteleigenaar laat vallen op het in het noorden gelegen eiland Penang. Een vijf uur durende busrit, waarin ik mooi even de tijd heb om mijn volgende bestemmingen te bepalen (leuk!), brengt me op een plek ver van waar ik gepland had, maar even leuren maakt duidelijk dat er een lijndienst richting het op het eiland gelegen Georgetown gaat, welke me wederom brengt op een onbekende plek. Dat ligt wellicht voor de hand, maar als je weet waar je bent, al is het onbekend, is het een stuk makkelijker je weg te vinden. Ik word nog een keer of 3 de verkeerde kant opgestuurd, tot ik een straatnaambord tegenkom waar ik wel wat mee kan. De Lonely Planet spreekt van een 'bijzonder' hostel, gevestigd in een 'oud Chinees pakhuis' met een 'overvriendelijke 30-jarige veteraan' als eigenaar en de 'slechtste coverband van Maleisie'. Daar moet ik heen! En bijzonder is het wel ja. Ik zal wat foto's maken en misschien wel een filmpje posten van mijn gastoptreden met de band morgen, waar de eigenaar zodra hij me vanavond met mijn gitaar binnen zag komen hard om begon te schreeuwen. Ik knal er een 'Waiting on the World to Change' uit met die gasten!

Een twijfelachtig, terughoudend, mooi en veelbelovend begin! Op de goede weg!

Tot snel!