'Could-I-have-a-go?' De woorden galmen nog even na in mijn schijnbaar lege hoofd en voordat ik het laatste woord heb uitgesproken staat het zweet al in mijn handpalmen en klopt mijn hart in mijn keel, alsof het even komt checken of die mafkees dat zojuist nou echt heeft gevraagd. Mijn verstand ontkent ook iedere betrokkenheid en ondertussen geeft Josh zijn vriendin een seintje dat ze zo wordt overgenomen. Het is donderdagavond en ik ben in de Blue Diamond aangekomen, het hotel waar ik in mijn vorige verhaal nog sliep, maar nu vanwege een gebrek aan slaap uit ben vertrokken. Eerder die week heb ik met Bob, de bassist van de huisband, afgesproken dat we samen zouden spelen en hem met 'Waiting on the world to change' naar huis gestuurd. Gewoon, om het niet te lastig te maken. De huisband trouwens, die dus te boek staat als de 'slechtste coverband van Maleisie', is helemaal zo slecht nog niet. Vooral als je je bedenkt dat deze jongens tot 3 maanden geleden nog druk bezig waren met vissen, en hun muzikale carriere nog in de kinderschoenen staat. Een aantal avonden op rij hoor ik uit deze bar met genoegen de klanken van onder andere Led Zeppelin, Jimi Hendrix, Bryan Adams en Pink Floyd langskomen. Josh is nieuw voor mij, maar hij is de eigenaar van de semi-akoestische gitaar die door zijn vriendin bespeeld wordt en 'toert' met haar en een aantal andere zwervende bandleden door Maleisie op zoek naar plekken waar ze hun muziek kunnen spelen. Zij speelt ook wat bekende liedjes, waardoor de hele setting iets meer wegheeft van een open podium dan het voorprogramma van de band, wat de drempel voor mij wat lager maakt. Ik neem de gitaar over en frommel er wat mee. Het apparaat is niet echt lekker gestemd, maar ik wil niet met andermans spullen rommelen, dus ik doe het er maar mee (daar komen de excuses!). Ik vraag aan Bob of hij het nummer wel geoefend heeft, niet omdat ik dat echt denk, maar gewoon...om iets te zeggen. Zo hoort dat, toch? Bob spreekt me moed in en zegt dat ik maar gewoon wat moet spelen en dat hij wel aanhaakt. De rest van de band is er nog niet, dus het is Bob & I, waardoor ik niet minder kleuren schijt. 'Welk nummer...welk nummer...?' Op advies van Henk besluit ik voor 'Who Says' te gaan, waarvan ik best had kunnen bedenken dat het niet zo'n goed idee is als je handen nog niet echt van plan zijn te doen wat je van ze vraagt. Wat volgt is...gewoon niet zo best :) Ik schrik me een ongeluk als ik mijn stem uit de boxen hoor komen en hoor hoe mijn zenuwen het terras overspoelen. Ik kijk naar Bob en zie hoe hij uit alle macht probeert uit te vogelen waar dit stomme nummer in vredesnaam naartoe gaat, zodat hij de baslijn op kan pakken. Pas halverwege heb ik mijn zenuwen in gedachten een beetje weg ge-'GET A F*CKING GRIP'-ed, wat niet betekent dat alles nu soepel verloopt, maar dat ik nu alleen nog maar akkoorden vergeet. Ik heb zelfs de helderheid van geest om in alle haast 'Austin' in 'George Town' te veranderen (hoezo kazig?! Dat doet John ook ja! Hoewel ik nu van mening ben dat dat recht voorbehouden moet blijven aan de originele artiest...). Na het laatste akkoord (het goede...) slaak ik een zucht van verlichting, het publiek lijkt ook blij te zijn dat het voorbij is (al lijkt het ze eigenlijk net zo weinig te kunnen schelen als op iedere andere avond en krijg ik zelfs nog een mager oprot-applausje), maar Bob wil meer! En tja...als ik er toch zit. 'Waiting on the world to change' volgt op redelijk identieke wijze en ik sluit af met 'Wish you were here', omdat ik weet dat Bob die wel kent. Aan het feit dat ik dat nummer zelf al in geen jaren heb gespeeld ga ik voor het gemak even voorbij. Bob en ik are ondertussen 'ON FIRAH!' en ik herinner me het nummer bijna helemaal. We sluiten af op twee schitterend verschillende akkoorden en ik sta mijn plek af aan Josh, die duidelijk vaker op een podium heeft gestaan. Ik zeg hem nog dat het voor mij de eerste keer was, waarop hij verbaasd antwoordt: 'Oh really?! You've got really great distance man!' Vast aardig bedoeld, maar voor mij klinkt het een beetje als of ik net voor hem gekookt heb en hij me na het eten complimenteert met m'n mooie borden...

Een memorabele avond in Georgetown. Ook eentje om heel hard van terug te schrikken, maar goed, als ik dit ooit op een normale manier wil kunnen doen zit er maar 1 ding op; de volgende keer gewoon weer die gitaar pakken. Who says I can't...Toch?

Was dat alles in Georgetown? Welnee!! Ik heb nog veel meer dingen gezien en ben op plekken geweest waar ik liever niet was geweest.

Mijn eerste dag in Georgetown begint zoals de meeste eerste dagen in een nieuwe stad beginnen. Ik loop gewoon wat rond, neem de stad in me op en kijk of er bezienswaardigheden zijn waar ik naartoe kan. Een 'walking tour' uit de Lonely Planet brengt me in het koloniale deel van Georgetown, relatief rustig en schoon met prachtige gebouwen, en vervolgens naar het grote contrast met Little India, waar de geuren van sterke kruiden, wierook en curries je tegemoet komen en de straat wemelt van de opgewonden standjes die aan het handelen zijn met elkaar en met de toeristen, die er niet vaak vanaf komen zonder iets te kopen.

Zoals tot dan toe al mijn namiddagen in Maleisie, betrekt ook nu de lucht, in afwachting van de regen. Ik zoek mijn heil in de plaatselijke 'food court', wat over het algemeen niet veel meer is dan een verzameling kraampjes waar je de lokale specialiteiten kunt eten. In Georgetown hebben ze het echter iets georganiseerder aangepakt; het terras van genummerde tafeltjes is omsingeld door een grote verzameling voedselkraampjes met specialiteiten uit bijna ieder land in Azie en ook westers eten. Van de Maleisische fish head curry tot de Thaise Pat thai naar de lokale Laksa of gewoon kip met patat. Je geeft je nummer door en binnen enkele minuten staat er een heerlijk maal en een koud biertje voor je neus. Ik kies een lokale specialiteit en neem plaats aan een van de tafeltjes. Ondertussen begint het te regenen en verhuis naar een meer beschut plekje, waar ik word gevraagd om aan te schuiven bij de Duitse Willy en de Nederlandse Eltje. Willy ziet eruit als de broer van Albert Einstein, maar is een ontzettend aardige en bereisde docent Engelse geschiedenis. Ik vertel dat ik van plan ben om de volgende dag op een motorbike het eiland over te rijden, wat Eltje ook wel wat lijkt, ook al heeft ze nog nooit echt op een motorbike gezeten. 's Avonds slaan we onze slag in de lokale karaokebar, waar ik als opwarmertje voor mijn optreden met Bob de locals een plezier doe met Westlife en Celine Dion, zoals dat hoort!

Voor iets meer dan 4 euro huren we de volgende dag allebei een motorbike en met een vaag idee van richting vertrekken we naar de rand van Georgetown. Die halen we alleen niet...Als we een klein kwartier onderweg zijn wordt mijn aandacht ineens getrokken door een harde klap en een autoalarm dat afgaat. Ik kijk naar links en zie hoe Eltje haar gloednieuwe motorbike achterin een geparkeerde auto heeft gereden. Ik schrik me kapot en een begrijpelijk 'nee' is haar antwoord op de vraag of alles goedgaat. Ik help haar onder haar motorbike vandaan en op het eerste gezicht lijkt de persoonlijke schade mee te vallen. De motorbike is er niet echt goed aan toe en ook de achterbumper van de auto heeft betere tijden gekend. Het alarm heeft de buurt doen uitlopen en terwijl ik nog wat brokstukken op de stoep leg en iedereen op ons af zie lopen maak ik me mentaal al op voor een dag vol gedoe, geleur en boze mensen. Niets is echter minder waar. De uitgelopen mensen zijn niet op zoek naar sensatie, maar slaan gelijk aan het regelen en verzorgen. Ook de eigenaar van de auto zegt dat we ons niet druk moeten maken om de auto, neemt zelf contact op met de man die ons de motorbikes verhuurd heeft en geeft ons, in een andere auto, zelfs een lift naar het ziekenhuis. Meer voor de zekerheid, want de verwondingen lijken beperkt te blijven tot twee flinke schaafwonden en blauwe plekken op haar benen.

Uiteindelijk komt het dan toch aan op de schade aan de auto en de motorbike. Genoeg reden voor de lokale heren om die domme toerist eens even flink het vel over de oren te trekken. Van verzekeringen en rapportages bij de politie moeten beide heren alleen niet echt veel hebben, dus om het voor Eltje interessant genoeg te maken om niet bij haar verzekering aan te kloppen, blijft de schadevergoeding voor de auto blijft beperkt tot 400 Ringgit (80 euro). Voor de afhandeling van de schade aan de motorbike worden we door de verhuurder meegenomen naar een achteraf gelegen werkplaatsje, waar een klein Maleis mannetje met zijn brilletje ver op zijn neus, ontbloot bovenlichaam en van top tot teen besmeurd met olie ons een prijs voor de reparatie voorrekent die niet helemaal was afgesproken. Belletjes worden gepleegd en de prijs gaat langzaam omlaag, terwijl de passende voorkappen worden verruild voor B-merk kunststof plaatjes en de beste verhuurder uiteindelijk zelf de laatste 50 Ringgit bijlegt.

Eenmaal een beetje van de schrik bekomen eten we een hapje in het plaatselijke winkelcentrum, om bij onze (mijn) motorbike terug te komen en te ontdekken dat we een bekeuring hebben! De beste man staat de andere motorbikes (er stonden er veul! Daarom had ik hem er ook neergezet) nog te bekeuren en ik stap met mijn Lonely Planet in mijn hand, mijn camera om mijn nek en m'n zonnebril half op mijn neus op hem af om hem als ultieme domme toerist te vragen wat de bedoeling is van dit rare blauwe papiertje dat ik zojuist vond in het mandje van mijn vervoermiddel, maar helaas, ik zal de volledige 1 euro en 50 cent moeten betalen bij het plaatselijke politiebureau...

Zelfs nu zijn we nog niet uit het veld geslagen! Dit keer manouvreer ik met Eltje achterop als een ware local door het drukke verkeer, op weg naar Penang Hill, waar je een mooi uitzicht over de stad zou moeten hebben. Zou moeten, want de regen barst weer los en we moeten onze rit wederom afbreken. Just one of those days...

De volgende dag wagen we nog een poging en rijden we op een motorbike het mooie eiland Penang over. We brengen een bezoekje aan het nationale park op het eiland en komen aan het eind van de middag volgens traditie in een plensbui terecht, die ik met de door een local op maat gemaakte poncho toch te lijf kan. Penang Hill weten we niet te vinden, maar we komen terecht op de dam van Air Itam, waar vandaan het uitzicht over George Town ook niet verkeerd is.

Door mijn afspraak met Bob is mijn verblijf op Penang langer dan verwacht. Ik heb geen haast en besluit dat Ipoh mijn volgende bestemming wordt. Lui als ik ben sla ik de vroege trein over en ga ik met de bus, die bij vertrek al niet bijster fantastisch klinkt en de eindbestemming dan ook niet haalt. De bus die ons komt redden klinkt marginaal beter, maar redt het helaas ook niet in een keer door de bergen van Maleisie. Gelukkig is de omgeving prachtig en duurt het niet lang voordat het oude beestje de energie heeft vergaard om al zijn knipperende lichtjes weer te doven en de weg voort te zetten.

Ipoh is voor Maleisie wat Lop Buri is voor Thailand, al zijn de apen van Lop Buri in Ipoh vervangen door duizenden vogeltjes. Een bezoek aan een in een grot gelegen chinese tempel is mijn enige wapenfeit in deze oninspirerende stad, waarna de weg vervolgd wordt richting de huidige lokatie, Cameron Highlands! Een enorme Noord-Europese enclave, waar de Duitsers welig tieren, maar, naar ik later ontdek. ook de Scandinaviers en Nederlanders ruim vertegenwoordigd zijn. Ik bezoek een aantal schitterend gelegen theeplantages en maak met twee (wederom) Nederlandse dames (ja, fam...) een tocht door de jungle. De avonden worden doorgebracht bij het kampvuur in de open bar achter het guesthouse. Verder is het in de hoog gelegen Cameron Highlands ook een stuk minder warm, dus een goede plek om even bij te komen en te bepalen wat de volgende bestemming wordt. Een prima plek om een paar dagen bij te komen en te bepalen wat de volgende bestemming gaat worden. Ik heb nog geen idee, maar weet wel dat ik op 12 mei in Jakarta ben om mijn zusje van het vliegveld op te halen! Samen gaan we dan gezellig 3 weken in een resort op Bali zitten! Not! Dat wordt karaoke en lokaal voedsel op slechte momenten! Gezellig zus!

Tot die tijd is er nog genoeg te doen! Ik heb al wat foto's geplaatst, al heeft mijn trouwe Sony cameraatje er een missie van gemaakt om ze door elkaar te gooien. Dus ja, ze staan door elkaar, hopelijk de volgende keer beter.

Tot slot, speciaal voor Vincent, wat beeldmateriaal van mijn avontuur met Bob. Ter lering ende vermaak, zeggen we dan maar.

Tot snel!