Grappig eigenlijk, hoe zo veel dingen hier compleet anders zijn dan thuis en andere dingen juist weer precies hetzelfde. Neem nou badmintonhallen!

In Maleisie is een badmintonhal een aardig muffe bedoening. Twee dozijn Aziaten staan zich in het zweet te meppen in een veredelde vliegtuighangar zonder behoorlijke ventilatie, overal verloren shuttles, knipperende TL-balken, gammele netjes en gepiep van gymschoenen over de vloer. En dat is in Nederland precies zo! Zelfs de geur brengt me regelrecht terug naar mijn gloriedagen bij Eridos, terwijl ik plaatsneem op een bankje in de zaal waar ik zojuist toevallig tegenaan ben gelopen in mijn 'wandel-kennismaking' met Melaka, want daar ben ik.

Na een minuut of 10 vanaf de zijkant te hebben toegekeken word ik gevraagd om mee te doen met een dubbelpartijtje. Het middagbiertje zit er al in, wat gezien mijn ervaring met zondagochtendbier helemaal geen probleem hoeft te zijn, maar met mijn laatste badmintonervaring nog in het achterhoofd (helaas niet die tegen Gjalt) twijfel ik nog even of ik het wel op moet nemen tegen Aziaten, die in mijn ogen toch nog steeds met een badmintonracket in hun kleine handjes ter wereld komen. Maar ach, met de lokale held als dubbelpartner moet ik een eind kunnen komen. Ik moet even inkomen, maar sta al snel te meppen of het een lieve lust is. M'n medespelers vinden het prachtig, ik ook, al voel ik langzaamaan hoe de huid onder mijn blote voeten zich onafhankelijk van de rest van mijn voet begint te bewegen, terwijl ik heen en weer ren over de houten vloer. Een prachtig gelijkspel is het resultaat (ik word gespaard) en ik strompel doorweekt van het zweet en met pijnlijke voeten weer terug naar mijn guesthouse.

Melaka dus. Een mooie en rustige stad, twee uur ten zuiden van KL, vol met invloeden van verschillende koloniale overheersers, waaronder Portugezen, Engelsen en ook Hollanders. Het zorgt voor een relaxte sfeer en een mix van architectonische stijlen die je van land naar land slingeren. Ik kom om 22.00u aan in Sama Sama Guesthouse. De gemeenschappelijke ruimte is gevuld met de dormbewoners die een filmpje zitten te kijken. Melaka blijkt een soort plakkerige vliegenstrip, op een goede manier. 1 week, 3 weken, 1 jaar, 3 jaar; backpackers blijven er plakken. De Duitse Nilufar garandeert me dat ik er nog wel achterkom waarom. Zij vertelt me ook over de campingtrip die voor de volgende dag op het programma staat. 'Beetje chillen, gitaar spelen...' blijken de voornaamste activiteiten, dus ik doe m'n best alsnog aan te haken, maar helaas zitten de auto's vol. De volgende ochtend loopt de dorm dus leeg en wordt het verrotte stil. Dan maar de gebruikelijke wandeltocht, langs de badmintonhal, en 's avonds pak ik een filmpje. Shut up. Kick ass. (tevens de enige referentie naar de titel van dit blog, maar bekt 't lekker of niet!?)

De volgende dag zijn de vaste bewoners weer terug en we belanden 's avonds in de lokale backpackersbar, waar live muziek op het programma staat. De Chinese Aki zingt een aantal prachtige liedjes en geeft daarna het podium over aan wie wil. Mijn tweede kans! Een enkeling is me voor en rommelt wat met de gitaar. Das mooi, dan heb ik wat te 'up-stagen'. Ik speel 3 liedjes voor een enthousiast publiek (al zijn ze dat ook voor de Chinees voor mij die na 3 akkoorden besluit toch maar weer te gaan zitten) Het gaat al een stuk beter dan de vorige keer en ik bedenk me dat ik moet zorgen dat ik de volgende keer iets van mezelf kan spelen. Ook Aki is enthousiast en vraagt of ik de volgende keer weer kom. De verleiding is groot, al moet ik eigenlijk terug naar KL.

Terug naar KL...Dat betekent het einde van het eerste rondje en het einde van Maleisie, Maar er is nog een bak gebeurd sinds mijn laatste verhaal! Ik houd het kort...

Waar waren we gebleven...Cameron Highlands! Samen met de twee Nederlandse meiden, Femke en Anouk, reis ik vanaf de Cameron Highlands naar Taman Negara, het grootste nationale park van Maleisie. Met een minibus worden we naar Kuala Tembeling gereden, waar een drie uur lange boottocht ons scheidt van Kuala Tahan, het dorpje dat als toegangspoort dient naar het park. De boottocht is 'scenic', en dan merk ik ineens dat ik, met een tweedaagse boottocht in een slowboat over de Mekong in Laos in het achterhoofd, verpest ben. Niettemin een mooie tocht. We nemen een kamer in een van de guesthouses en zetten de eerste voorzichtige stappen (bloedzuigers galore, naar het schijnt) in het park.

Natuurlijk hopen we het een en ander aan beesten te zien, en omdat de eekhoorn van de eerste dag niet echt tot tevredenheid stemt besluiten we voor de nacht een 'hide' te huren. Deze hides zijn niet veel meer dan kale huizen in de jungle met uitzicht op een drinkplaats of 'salt lick', maar de rapportages van neushoorn- en tijgerspottings stemmen ons hoopvol.

Minimaal bepakt en voorzien van veel te weinig water en zoet brood met tonijnsalade als avondeten beginnen we onze tocht en komen al snel tot de ontdekking dat de 4km naar onze hide wel ernstig hemelsbreed is. Vermoeid en doorweekt komen we aan bij onze hide. Inderdaad niet veel meer dan 4 muren en een dak, houten stapelbedden zonder matrassen (lang leve mijn hangmat), een klein balkon met uitzicht op een uitgedroogde drinkplaats en een toilet dat, als we het gastenboek mogen geloven, al sinds 2007 niet meer werkt.

In het gastenboek vinden we nog meer verhalen over wat er allemaal te zien zou zijn, zoals het verhaal van de Nederlandse Emma, die verslag doet van een hert dat verschrikt de bosjes in rent als er uit de struiken ineens een tijger opdoemt die van plan is een potje te schaken met een neushoorn die toevallig de familie tapir op de koffie heeft. Helaas was ze alleen en heeft ze haar camera in het water laten vallen...Je voelt 'm al aankomen: het blijft ernstig stil bij de plas en als de nacht valt vergapen we ons slechts aan de sterrenregen van vuurvliegjes, die als nachtkaarsjes uit lijken te gaan wanneer de regen begint te vallen. We staren voor ons uit in het donker, hopend op een flits van een schakende tijger en neushoorn in het licht van de bliksem, we luisteren naar de klanken van de nachtelijke jungle, spelen een spelletje regenwormen en maken ons op voor een korte, gebroken nacht.

De zonsopkomst betekent helaas ook geen overdaad aan ontwakend wild en we maken dan ook snel onze weg terug. Dit keer wel met de nodige bloedzuigers, die door de regen van die nacht tot leven lijken te zijn gekomen. Ik ben goed, charmant vooral, ingepakt en ze weten zich geen weg door mijn Allstars te knagen. Een korte, maar mooie nacht in een bijzondere omgeving.

Na 3 dagen is het tijd om Taman Negara te verlaten. Een bus brengt ons naar Jerantut, waar ik afscheid neem van Femke en Anouk en me opmaak voor mijn reis over de Jungle Railway, die me van het midden van Maleisie naar het Noordoosten gaat brengen. Een mooie treinrit naar het noordelijke Khota Baru, waar ik in een kamer beland met de Duitse Simon en Zweedse Ali. Zij vertrekken de volgende dag richting de Perhentian Islands. Dat is ook mijn plan, maar Khota Baru bevalt me wel, dus ik blijf een dagje plakken.

De volgende dag vertrek ik richting de Perhentians, een tweetal eilanden waar ik al veel goeds over gehoord heb. Op de boot krijg ik een flinke sloot zeewater te verduren, wat vooral mijn camera niet erg leuk vindt. Als we de eilanden naderen wordt het al snel duidelijk dat er niets is gelogen aan de schoonheid van de eilanden. Strak blauwe lucht en azuurblauw water, onderbroken door het diep groen van de jungle die, afgezien van een enkel verlaten strandje, het hele eiland lijkt te bedekken. De kleinere van de twee eilanden is het backpackerseiland en heeft twee grotere stranden, Long Beach en Coral Bay, aan weerszijden van het eiland. Aan de rand van het strand bevinden zich de guesthouses, vrijwel allemaal bestaand uit kleine houten hutjes, en en handjevol restaurants, waar achter vrijwel direct de jungle begint. Op Long Beach vind ik een leuk hutje, met een balkonnetje waar ik m'n hangmat weer op kan hangen. Eens kijken wat hier eigenlijk te doen is. Das niet zo veel. Snorkelen en duiken, beetje volleyballen en op het strand liggen, dat is het wel zo'n beetje. Duiken is niet voor mij, maar snorkelen is ook al prachtig. Papegaaivissen, kleine clownvissen, als echte Nemo's verstopt in zeeanemomen. Helaas geen haaien of schildpadden, die hier ook te zien zouden moeten zijn.

Eilanden zijn duur, zo ook de Perhentians. Op aanraden van de hosteleigenaar in Khota Baru heb ik daarom wat blikjes bier van het vaste land meegenomen. Mijn hutje heeft helaas geen koelkast, maar in de boot naar het eiland heb ik kennis gemaakt met Fred, die met zijn Maleisische vrouw op vakantie is. Fred ziet eruit als een typische sekstoerist, is dat waarschijnlijk niet, maar krijgt mij eigenlijk niet van dat beeld af. Hij en zijn vrouw zijn bijzonder aardig, beginnen iedere zin naar elkaar met 'sweetheart' en eindigen met 'hun', zodat je bijna niet doorhebt dat Fred z'n vrouw, die ook gewoon in Australie woont en accountancy studeert, eigenlijk maar wat rondcommandeert. Fred heeft een klein koelboxje. We regelen wat ijs en maken de deal dat ik mijn warme bier bij hem kan ruilen voor koud bier.

Op een avond word ik door Fred en z'n vrouw uitgenodigd voor hun 'happy hour' op het strand, wat ik uit de mond van een vermeend sekstoerist toch wat dubieus vind klinken, maar we genieten bij de zonsondergang over Coral Bay van Filippijnse wijn, oud brood en cheddar, wat vast niet aantrekkelijk klinkt, maar best een mooi plaatje maakt.

Waar Khota Baru een plek is die om wat voor reden dan ook goed beviel, kan ik op de Perhentians, hoe mooi ook, mijn draai niet echt vinden. Het heeft een grote duikers scene (en die zijn gewoon toffer dan normale mensen....Wie verzint dat?!) en hoewel het er dus vergeven is van de backpackers en toeristen en ik er hele gezellige avonden heb blijft een alleenig gevoel me bekruipen. Na drie dagen vertrek is dus weer naar het oostelijk gelegen Cherating. Een slaperig surfstadje, wat nu nog slaperiger is omdat er weinig valt te surfen. Er is een buitenbar met live band en een karaokebar, waar ik op mijn eerste avond uiteraard naar binnenloop en gelijk aan tafel beland bij vier Maleisiers, die vol overtuiging aan het zingen zijn en er op staan dat ik een deuntje meedoe. Nou...vooruit.

De volgende dag maak ik een boottocht door de mangroves van Cherating en beland 's avonds met Fabrice en Rose van de boot en de lokale kokosnootverkoper Aam weer in de karaokebar. Aam vertelt me dat hij al acht jaar in Cherating woont, maar nog nooit in dit 'duivelsnest' is geweest. Stiekem heeft hij het best naar z'n zin en we moeten hem aan het eind van de avond lostrekken van de microfoon.

Cherating is een erg prettig plekje, maar als ik nog iets anders wil zien voordat ik naar Indonesie vlieg, wordt het weer tijd om verder te gaan. Ik pak een bus van Cherating naar Kuantan, wat nog niet makkelijk is vanwege de 'flag down'-beleid en het gemak waarmee bijna alle bussen mij met een simpel handgebaar langs de kant laten staan. Met een lokale bus rijd ik uiteindelijk naar Kuantan, waar ik terwijl ik wacht op het vertrek van mijn bus naar Melaka bij een marktje wordt onderschept door Hairy Harry en Pol Pot, die me een grote zonnebril opzetten, omdopen tot Van Helsing en na verzoekjes van System of a Down en Slipknot eisen dat ik Jason Mraz voor ze speel.

Zes uur in de bus brengt me naar Melaka, waar ik inmiddels al 5 dagen rondhang. Ik begin te snappen waarom mensen hier blijven plakken, maar ik zal toch naar KL moeten...

Ik breng nog een bezoek aan de badmintonhal. 'You want to play da masta?' Tuuuurlijk...En de master laat me alle hoeken van het veld zien terwijl ik m'n blaren terug voel komen en baad in het zweet. In het winkelcentrum loop ik door de arcade (die hebben alle malls hier) en kom ik langs een lange rij karaokehokjes. Drie Maleisische meiden nodigen me uit om gezellig een deuntje mee te doen, en of eentje m'n telefoonnummer mag. Tuuuurlijk...Nooit meer wat gehoord.

Ik pik nog een avondje 'unplugged music' mee en vertrek morgen (zondag 25/4) weer richting KL, om vervolgens Maleisie te verlaten. Stiekem best jammer. Maleisie is prachtig, of je nou op je bestemming bent en de omgeving verkent of onderweg bent en uit het raam van je bus of trein kijkt. De Maleisische mensen zijn ongelofelijk aardig en het reizen kinderlijk eenvoudig. Al met al een relaxt begin en een mooi eerste land van deze trip!

Ik weet het, wederom een lang verhaal. Ik zal kijken of ik de tijd tussen de verhalen wat kan verkorten, al schijnt internet op Sumatra niet zo alomtegenwoordig te zijn als in Maleisie. Als bonus nog een zwik foto's! Op volgorde en met bijschrift dit keer!

Tot in Indonesie!