Ja, aan mij nu de eer om een verhaal te schrijven op Bou zijn site. Inderdaad een hele eer maar het voelt een beetje als samen met Bou een Karaokebox betreden; kan ik er aan tippen? We zullen zien.

Op dinsdag 11 mei begint de dag voor mij vroeg en niet heel aangenaam. Ik moet afscheid nemen; eerst van mijn kindjes en daarna (op het vliegveld) van man, zus en moeder. Niet leuk en ik besef dat hier het proeven aan Bou zijn avontuur begint. Ik maak me geen illusies, ik geloof niet dat Bou zo heeft zitten snotteren in het vliegtuig als ik, maar toch...

Na een lange reis kom ik aan in die totaal andere wereld. In eerste instantie is dat al merkbaar aan de temperatuur (heet, heet , heet , wel 30 graden warmer dan NL!) en alle opdringerige mannetjes die je in hun taxi willen krijgen. Het is heel fijn om Bou weer te zien en wat me gelijk opvalt is dat hij de relaxte reizigers houding heeft. We kletsen op het vliegveld gelijk even bij, Bou moet zijn Muhamed verhaal kwijt, en vertrekken vervolgens naar Jakarta. Hier mag ik nog 1 nachtje genieten van een luxe hotel ( met airco) om een beetje rustig te kunnen wennen aan het klimaat. We doen een dagje Jakarta en de volgende dag bezoeken we de botanische tuin van Bogor. Beiden niet heel bijzonder en bovendien moeten we in de tuinen veel schuilen vanwege de regen. We vertrekken met de nachttrein naar Yogyakarta waar we donderdagochtend vroeg aankomen en inchecken in Bladock homestay. Een prima plekje met zwembad en badkamer (koude douche en hangplee waar je zelf emmertjes water ingooit bij wijze van ‘doortrek') op de kamer. We zijn van plan hier een paar dagen te blijven om rustig Yogya te verkennen en iets van de omgeving te bekijken. We gaan naar het Ramayana ballet bij het Prambanan tempelcomplex, slenteren door Yogya waarbij we af en toe schuilen in een mall met airco en bekijken in Vredeburg honderden afbeeldingen over hoe de dappere Indonesiërs zich staande hielden tegenover de gemene Nederlanders tot hun vrijheid in 1949 eindelijk volgde. Bou speelt de sterren van de hemel in wat ik als privéconcertjes zie en ook nemen we de tijd voor een bezoek aan het internetcafé waar ik wat traantjes wegpink bij contact met man en kindjes. De ontspanning druipt van de dagen; opstaan wanneer je wilt, eten wanneer je wilt, beetje rondlopen, lezen, zwemmen... Heerlijk! De nachten zijn een heel ander verhaal. Bou staat bekend om zijn avonturen 's nachts en omdat ik nu bij hem op een kamer slaap krijg ik er lekker wat van mee. Ik slaap niet heel vast dus mij ontgaat niet veel en ik moet zeggen dat ik af en toe ook aardig mijn aandeel heb gehad. Bou gaat regelmatig voor de deur en als ik dan vraag wat hij doet heeft hij altijd wel een verhaal klaar (vooral niet laten merken dat je slaapt!). Er staat in zijn boek dat hij iets moet doen of hij moet iets vinden, verzin het maar. We zijn er achter gekomen dat Bou in ieder geval nog in de kamer blijft maar dat het mij ook lukt om de deur te openen terwijl ik slaap. De combi van onze onrustige slaapgewoontes maakt dat we zelfs ‘s ochtends nog even verhalen uit kunnen wisselen over wat we 's nachts hebben meegemaakt. Erg gezellig!

Tijdens een avond met live reggae muziek ontmoet ik Anja. Bou heeft haar in Jakarta ontmoet de avond voor ik kwam. We hebben een gezellige avond die eindigt op de stoep voor de supermarkt (24 uur open) omdat de cafés al redelijk vroeg de deuren sluiten. Maandag vertrekken we om 4 uur om de Borobudur bij zonsopkomst te bekijken. Een schitterende boeddhistische tempel op een even schitterende plek. Jammer dat op deze idyllische plek studenten zijn losgelaten die om half zes ‘s ochtends een interviewtje af willen nemen om hun Engels te oefenen en natuurlijk willen ze ook op de foto. Na vier hele leuke gesprekken pas ik verder voor de eer, ik wil genieten van dit moois. Bou gaat helemaal los met zijn nieuwe camera, hij kan hier lekker experimenteren. Teruggekomen hebben we verder een rustige dag en regelen we de reis naar Probolinggo van waar we de Bromo vulkaan gaan bekijken. Dat wordt een reis van 8 uur waar ik 's avonds even behoorlijk tegenop zie aangezien ik met een leuk leegloopvirus op de kamer beland.

Maar goed, de reis is warm (want die airco waar ze mee adverteren zit er altijd in maar doet het eigenlijk nooit) maar verloopt prima. Tot we in Probolinggo aankwamen waren we eigenlijk van plan om een beetje ons eigen plan te trekken en niet teveel busjes en tours te boeken. Dat lijkt echter niet het beste idee omdat we aan de voet van de Bromo vulkaan naar een soort hoteldorp gaan. We weten niet zo goed wat we daar aan gaan treffen maar wel dat het er niet goedkoop gaat zijn. We besluiten dus om toch maar wel een hotel en vervoer naar onze volgende bestemming te regelen. We komen terecht in een behoorlijk basic hotel maar kunnen bij de het buurhotel wel lekker eten. Als we daar zitten komt Anja binnengelopen. We wisten dat zij ook deze kant op ging maar ze had dat ergens anders geregeld. Anja is in het gezelschap van Duitser Chris (die Bou al kent van Sumatra en die we al tegenkwamen bij de Borobudur) en Engelsman Joe en Ierse Michelle (de laatste 2 zijn een setje). We hebben een hele leuke avond met zijn zessen en regelen ook nog een jeep om de volgende dag vanaf een viewpoint de zonsopgang te bekijken waarna we dan doorgaan naar de Bromo. Weer om vier uur uit de veren om in het donker in de jeep te stappen. Onderweg wanen we ons nog alleen op de wereld maar dat verandert als we boven, aan het eind van de weg, wel honderd jeeps geparkeerd zien staan. We bekijken, samen met een heleboel andere mensen, een mooie zonsopkomst waarmee ook een adembenemend uitzicht op de Bromo wordt onthuld. Toch wordt er toch wel wat aan de schoonheid afgedaan doordat je niet eens een beetje kunt doen alsof jij de enige bent die van dit moois geniet. Met de jeep worden we naar de voet van de vulkaan gebracht. Apart om een nog actieve vulkaan te beklimmen. Anja haar fototoestel wordt hier gepikt en ze is dolgelukkig als ze hem van ‘de eerlijke vinder' terug kan kopen voor €5,-. We gaan even terug naar het hotel voor een ontbijt waarna we in een busje stappen waarmee we naar Sempol reizen vanwaar we het Ijen plateau de volgende dag gaan bezoeken. Weer om 4 uur op en na een kort ritje door groene natuur staan we onderaan de voet van een berg die we moeten gaan beklimmen. Of we maar even 3 euro p.p. willen betalen om foto's te mogen maken. Dat weigeren deze krenterige Nederlanders natuurlijk (samen met alle andere inzittenden van het busje). Ik geef als argument dat ik ook al €2,50 heb betaald om het park binnen te komen waarop de man mij in ieder geval kan vertellen dat ik dan teveel betaald heb. Dat verbaast me niets en sterkt mij alleen maar in het besluit voor het fotograferen niet te betalen want we hebben het idee dat we in de dagen daarvoor wel vaker teveel hebben betaald. Wel grappig dat, terwijl we naar boven lopen, iedereen druk doende is te verzinnen hoe we de man kunnen foppen. Bou heeft de beste oplossing; bij de eerste illegale foto die hij maakt blijkt de batterij van zijn camera leeg (gelukkig kan hij van een busgenootje met dezelfde camera de batterij af en toe lenen)Het Ijen plateau is een vulkanisch meer met een zwavelmijn. We klimmen anderhalf uur, ik vind het pittig. Onderweg komen we mannen tegen die naar beneden lopen met twee manden op hun rug gevuld met gele stenen. Het ziet er een beetje uit als piepschuim maar als we een verlaten mand zien staan en even voelen blijkt het echt het gewicht van steen te hebben. Bovengekomen zien we een plaatje (zie foto's, is niet te beschrijven). Bou verkent een stukje alleen en maakt kennis met een hogere macht (zie foto, is voor mij al helemaal niet te beschrijven). De mannen die we onderweg tegen kwamen worden mijn helden als we zien waar ze vandaan komen en horen welk verhaal erbij hoort. Deze mannen beginnen rond middernacht bij het kratermeer met het vullen van hun manden met zwavelsteen bij het kratermeer. Ze lopen met 70 tot 90 kg op hun rug de krater uit (= pittig omhoog) en de lange steile weg naar beneden. Ze brengen de stenen naar de fabriek waar ze 5 uur over doen. Hun werkdag bestaat uit 2 keer heen en weer lopen. Ze verdienen €20 per maand en per kg die ze naar de fabriek brengen nog eens €0,60. Omgerekend betekent dat dat ze (als ze veel tillen) nog geen €1,50 per uur verdienen. Deze mannen worden gemiddeld een jaar of 40 maar als je ze op de berg tegenkomt kunnen ze wel vrolijk gedag zeggen. Mijn helden!

Na het Ijen plateau reizen we met het busje naar de ferry naar Bali. Op de boot zit ik er even flink doorheen, ik ben het onderweg zijn zat en ik ben moe. We zijn inmiddels herenigd met Anja en het idee is om naar Kuta te gaan als we op Bali aankomen. Dat betekent weer flink wat uurtjes in de bus en ik opper het idee om in de buurt even een plek te zoeken om lekker te slapen. Het wordt toch kiezen op elkaar en door naar Kuta. Bou en ik gaan tijdens het reizen even goed in de leer bij Anja over hoe je dat doet met afdingen (scheelt dat Anja hier vorig jaar ook een tijd is geweest en weet wat redelijke prijzen zijn). Maar goed, Bou heeft de smaak al snel te pakken en regelt een goedkope taxi van Denpasar naar Kuta. Daar aangekomen wordt het beeld wat we ons inmiddels over Kuta gevormd hebben heel snel bevestigd. Luidruchtige 50 jarige Amerikaanse en Australische mannen met veel te jonge Balinese vrouwen vullen het straatbeeld en de vele smalle straatjes die Kuta rijk is worden gevuld met scheurende brommertjes. Als we 's avonds iets gaan eten weten we het zeker; Kuta is het Lloret de Mar van Indonesië, we willen hier weg. Maar eerst een dag rust want dat hebben we wel even verdiend. We slapen uit en gaan ‘s middags naar het strand waar we Chris en Yo en Michelle weer tegenkomen. Erg gezellig. Bou doet zijn best op een surfboard waarvan ik eigenlijk helemaal niet weet hoe het hem verging. Ik was op het strand namelijk heel druk bezig met het van me afslaan van surfleraren, verkopers en massagedames. Rustig op het strand liggen is er in Kuta niet bij. Na wat aandringen van Anja gaan Bou en ik 's avonds mee, uit in Kuta. Eerst inzuipen in de Beergarden; van 18 tot 22 uur onbeperkt Heineken voor €5,-. Aangezien ik geen bier drink ben ik blij dat ze ook goedkope cocktails hebben. Terwijl ik mijn Mohito sip staat de rest in de rij voor hun volgende biertje. Daarna nog even club-hoppen en een dansje wagen, niet meer drinken want dan betaal je je echt scheel. We hebben een gezellige avond maar ik ben ook heel blij als we de volgende dag in de bus naar Ubud zitten. Ik slaap de hele weg (ruim een uur) maar hoor als we aankomen van Bou dat het er heel leuk uit ziet. We laten de grote rugtassen achter en zien ongeveer alle homestays in Ubud, op zoek naar het beste goedkope plekje. Aan het eind van het rondje besluiten we terug te gaan naar ongeveer de zesde homestay. We splitsen; Bou haalt de tassen en ik loop vooruit om de kamer te regelen. Al snel kom ik tot de conclusie dat ik een straat te vroeg naar links ben gegaan. In mijn beleving ligt de homestay aan het eind van de straat dus ik besluit de straat af te lopen en dan rechts, rechts te doen. Dat betekent een flinke tippel om want die homestay aan het eind van de straat ligt in werkelijkheid aan het begin van de straat. Gevolg is dat Bou met de tassen al lang en breed de kamer heeft geregeld en vervolgens maar eens gaat kijken waar ik ben. En daar ben ik, met koud bier en cola want ik ben wél langs de supermarkt gekomen :). We hebben een kamer voor €7,50 aan een leuke binnentuin, kamer met badkamer, warme douche en een wc zoals thuis én ontbijt. We zijn content.

Ubud is heerlijk! Overal huizen en homestays die eruit zien als tempels, heel ontspannen sfeertje en veel kunst. Het enige waar de bewoners druk mee lijken is offeren. Bou moet in Denpasar zijn visum verlengen en terwijl hij dat doet laat ik me drie en een half uur lang masseren en vertroetelen. Heerlijk! Ubud ligt tussen de rijstvelden en daar krijgen we ook heel wat van mee als we met onze brommertjes de omgeving verkennen. We krijgen behoorlijk wat regen te verstouwen maar met de charmante poncho's die we onderweg kopen komen we toch een heel eind. Ik rij achter Bou aan die onderweg filmt, foto's maakt en de borden leest. Ik let op de weg want ben behoorlijk panisch voor de gaten in het wegdek. Gevolg is dat ik ook nog wel eens iets moois mis waar we langs rijden. 'Zag je dat?' 'Nee, ik zag de weg!' We rijden naar Danau Beratan, een meer in het noorden van Bali en de Gitgit waterval die behoorlijk bruin is door de regen. We gokken een beetje hoe we moeten rijden omdat we geen gedetailleerde kaart hebben en dat lukt best aardig, maar we maken wel wat extra kilometers. We rijden in het donker terug (wat voor Bou totaal geen punt lijkt maar ook hier moet ik mijn bange poeperd weer even aan de kant zetten) en eten heel lekker bij een Warung onderweg (waar we best een bezienswaardigheid zijn). We maken ook een trip naar de Pura Tanah Lot, een tempel aan de westkust van Bali, gebouwd op een rots in zee. Ook dit is een plaatje. Wat erg leuk is is dat de Balinezen al feest vieren sinds we er zijn. Het Galungan. Wat we begrijpen is dat het een halfjaarlijks feest is waarbij de Hindu geloven dat hun goden het eiland bezoeken en er wordt van alles geofferd en veel gebeden om ze gunstig te stemmen. Bij de Tanah Lot is dat ook duidelijk te zien. Bou en ik maken een klein uitstapje naar een klif waar we de Tanah Lot van een afstandje kunnen zien en waar we heel relaxed kletsen en genieten.

Ondertussen is Bou ontdekt door de rastaman van onze homestay. Terwijl ik op de veranda zit te relaxen en Bou binnen gitaar zit te spelen en zingt komt hij even buurten. Hij vindt het goed klinken en vertelt dat hij een paar keer per week in een restaurant in Ubud speelt met zijn bandje. Bou moet ook komen spelen! Bou heeft er wel oren naar. Ik vind het ongelofelijk hoe makkelijk hij dit soort uitnodigingen aanneemt. De eerste keer dat we in het restaurant zijn blijkt de band niet te spelen omdat de zanger ziek is maar de tweede keer mag hij de pauze van de band opvullen (zo'n 25 minuten). Ik lach me inwendig paars om de nerveuze Bou die ik tegenover me zie voor dat hij op moet. Hij zit koortsachtig te bedenken wat hij kan spelen en die band lijkt maar niet aan de pauze toe te komen. Maar dan is het zover en loopt hij koelbloedig naar de kruk, hij pakt de gitaar, spreekt wat woorden tegen zijn publiek en gaat los. Ik hoor wel iets van zijn zenuwen maar hoor ook vooral de positieve reacties van de mensen om me heen, ook al kennen ze de nummers niet, ze vinden het mooi en dat is het ook! En ik zit erbij, te glimmen van trots; dat is mijn broertje die dat toch maar mooi even doet!

Na 5 dagen Ubud vertrekken we voor het laatste stukje van mijn reis naar de Gili's. Drie tropische eilandjes tussen Bali en Lombok in. Na een stukje bus en 5 uur boot komen we aan op Gili Air. Eigenlijk willen we naar Gili Meno maar omdat het laag water is kan dat niet op het moment dat we aankomen. We besluiten op Gili Air een leuk plekje te zoeken en zien dan wel of we daar blijven. We worden met paard en wagen naar onze homestay gebracht. Het ligt aan het strand maar er is geen zee te bekennen (laag water). Bou vraagt nog aan onze ‘koetsier' of er morgen wel water is. Hij verzekert ons dat dat het geval is. 's Avonds installeren we ons op een plateautje op palen op het strand, lage tafel en kussens in de rug. We bestellen een lekker sapje en een hele vis van de bbq. Op en top tropisch eiland tot...het begint te regenen. Jammer! Gelukkig hebben ze ook overdekte tafels en we genieten alsnog. De volgende morgen besluit ik vroeg op te staan om de zon op te zien komen. Wat een heerlijk moment; rust, koelte en prachtig stukje moeder aarde. Daarna maak ik Bou wakker want we gaan. Waar we gister de zee niet zagen is nu het strand nergens te bekennen, de zee komt tot aan het zandpad voor onze homestay. We moeten een flink stuk lopen om strand te hangen en daarvoor zijn we niet op zo'n eiland. Dus alsnog naar Gili Meno en ook omdat we hebben gehoord dat dat het mooiste, rustigste eiland is.

Daar aangekomen laat Bou mij en de tassen achter op een terras aan zee. Hij gaat op zoek naar een overnachtingsplekje. Als hij terugkomt is hij Anja tegengekomen. Chris, Joe en Michelle zijn er ook. Gezellig. Bou heeft low budget en dure kamers bekeken. Hij stelt voor een echt mooi plekje aan het strand te nemen en iets meer te betalen. Dat moet als je op zo'n plekje bent; lief! Voor 25 euro per nacht checken we dus in in een paradijsje (met overigens een koude douche met brak water). We lunchen met de anderen bij Warung Yaya wat onze vaste eetstek wordt. Goedkoop goed eten maar je moet er wel even op willen wachten. Nog 2 volle dagen op het strand, snorkelen, zonsondergang en 's avonds gitaar. Het is gezellig en relaxed. Bou maakt zich nog even druk over of ik niet liever in mijn eentje (of samen) op het strand had gelegen maar ik vond het goed zo, super! Tijdens een nachtelijke wandeling terug naar mijn kamer over het prachtige strand en met volle maan bel ik Ramon. Ik merk dat ik, vooral hier steeds vaker overvallen wordt door het gevoel dat ik dit graag had willen delen met Ramon, Tirza en Keo. Het wordt tijd om naar huis te gaan. Op mijn laatste volle dag in Indonesië pakken we de speedboot terug naar Bali. We reizen naar Sanur. Daar shop ik nog wat souvenirs en Bou neemt me mee naar een Mexicaans restaurantje. De volgende ochtend voel ik me goed, ik heb zin om te gaan. Als Bou (terwijl de taxi wacht) nog even ‘leaving on a jetplane' voor me speelt en zingt hou ik het niet droog. Ik heb het goed gehad, ik heb het super gehad. Ik ben heel blij dat ik dit mocht meemaken en ik ben vooral heel, heel blij dat ik dit samen met mijn broertje mocht doen. Wat een kanjer!