Lichtelijk teleurgesteld over de acceptabele amusementswaarde van het eerste deel van Stiegs trilogie en in staat van uiterste verbazing over de enorme hoeveelheid koffie die er in een enkel boek genuttigd kan worden, wordt mijn aandacht tijdens het lezen van de laatste vijf pagina's even getrokken door een conversatie in de dorm waar ik me bevind. 'You just dropped your pants and started running 'round, till you tripped and landed on that fat chick!' Alsof het een avondritueel betreft val ik in de bijna spirituele woordenwisseling tussen een groepje Britten die elkaar helpen herinneren wat ze de avond ervoor eigenlijk allemaal hebben uitgespookt, waar het vermogen om dat zelf te kunnen onthouden waarschijnlijk al redelijk vroeg op de avond verloren ging. Een groepje Britten dus, zoals er ook groepjes Duitsers en Australiers zijn, allemaal in dezelfde dorm. Ik bevind me in 'The Church', officieel de grootste dorm waar ik ooit ben geweest en thuis aan 28 jongelui, die, als ze 's ochtends hun bed uit kunnen komen, overdag aan het werk gaan om hun verdiende geld 's avonds weer te verzuipen. Wat een 27-jarige 'ouwe rot in 't vak' als ik nog rest is terugdenken aan alle 'Argeles-sur-Mer'-tjes van weleer en hoe ik daar nu stiekem niet zo naar op zoek ben. Het voelt een beetje als toen ik enige tijd terug na lange afwezigheid op een vrijdagavond weer eens op het Stadhuisplein in Zoetermeer belandde.

Ik klink misschien een beetje als buurman die de voetbal lek prikt, maar wat ik meer aan probeer te geven is dat het voornamelijk in 'reisbelevenis' een aardige stap is van Azie naar Australie, want daar ben ik inmiddels al ruim een maand. Een maand in Australie, en Australie en ik...we boteren niet zo. Geen man overboord, want de high van Azie was erg hoog.

Na mijn supertijd met mijn zusje blijf ik alleen achter in Sanur, waar ik niet van plan ben te blijven. Joe, Michelle, Chris en Anja overtuigen me om met ze mee te gaan naar Ubud, waar ik met Simone al geweest ben, maar waar ik best nog een keer naar terug wil. We blijven er een week waarna Chris naar Australie vertrekt en ik met Joe en Michelle weer mee terug ga naar Kuta, waar ook Anja weer naartoe komt om vandaan terug te vliegen naar huis. Vanuit Kuta stap ik samen met Joe en Michelle op een motorbike richting Ulu Watu, een tempel in het zuiden van Bali. Onderweg is het even zoeken naar de weg, en Michelle weet ons op een gegeven moment nog net op tijd te wijzen op een bordje dat aangeeft dat we rechtsaf moeten om bij de tempel te komen. We gaan in de ankers en kunnen nog net vooraan in de rij voor rechtsaf aansluiten. Niks aan het handje. Totdat we ineens redelijk dwingend door een agent van de weg worden geplukt. Ons van geen kwaad bewust volgen we de orders op, in afwachting van onze overtreding. Wat blijkt, we stonden voorbij 'de streep'! Het behoeft verder geen uitleg dat de beste man klaarblijkelijk een slechte dag heeft en een willekeurig kruispunt heeft uitgekozen om wat westerlingen van de weg te halen en wat geld uit de zakken te kloppen. Ik kom er genadig vanaf wanneer ik mijn internationale rijbewijs laat zien, maar Joe heeft minder geluk. Hij heeft geen internationaal rijbewijs en stond voorbij de streep. De streep! Als een blad aan een boom wisselt de beste man van jolige Aziaat die praat over voetbal naar de strenge agent die ons niet laat gaan zonder dat er betaald wordt. Met wat joviale voetbalpraat komen we helaas niet veel verder en de agent wil 200.000 roepiah (net geen 20 euro) zien. Beste optie in dit geval is gewoon maar vragen om een bekeuring en op een later moment betalen, om te voorkomen dat het geld in de zak van de agent verwijnt. Hij blijft echter volhouden dat hij Joe wel een bekeuring kan geven, maar dat hij dan twee weken later voor de rechter moet verschijnen. Ondertussen is Michelle zo slim geweest om hun portemonnee te legen en laat de agent zien dat ze nog maar 50.000 hebben. Als de agent vraagt of ik het ze niet voor kan schieten doe ik alsof ik ze niet ken, en dan is de 50.000 uiteraard ineens ook genoeg. We mogen onze weg vervolgen en komen aan bij Ulu watu. Zonnebrillen gaan weg, camera's stevig in de hand, want de apen bij Ulu Watu staan erom bekend alles van je hoofd of uit je handen te jatten, waarna een vriendelijke gids tegen een kleine vergoeding de aap zo ver weet te krijgen je bril weer terug te geven. De omgeving van Ulu Watu staat ook bekend om zijn goede surf, waar ik, na mijn amateuristische geklungel in Kuta, vanaf gepaste afstand naar kijk.

Als ook Joe en Michelle richting Sumatra zijn vertrokken blijf ik dan echt alleen achter. Kuta is voor mij geen plek om lang rond te hangen, dus ik stap zo snel mogelijk op de bus en de ferry richting Lombok. Ik heb mijn pijlen gericht op Flores, een eiland waar niet heel veel mensen naartoe gaan, voornamelijk omdat het een enorm eind weg is. Vanaf Lombok wacht me een 16 uur durende busrit, waarin geen rekening is gehouden met vertragingen, die ik gegarandeerd op ga lopen.

Na 2 nachten op Lombok maak ik me op voor de tocht richting Flores. Ik kom aan op het busstation Bertais op Lombok en tref het bekende plaatje aan: veel bussen, veel mensen die wat van je willen, veel geschreeuw, veel loslopend vee...ik vind het heerlijk. Na korte rondvraag word ik in de richting van mijn bus gewezen, die met de motorkap open zeker een kwartier lang aandachtig wordt bekeken door een groepje mannen. Driftig wordt er heen en weer gerend tussen mijn bus en een andere, terwijl het ene onderdeel wordt gewisseld met het andere, en dan toch maar weer niet, en nog wat meer schoonmaken, en nog wat praten, en kijken, maar rijden, ho maar. Terwijl mijn bus overduidelijk voorlopig nog nergens heengaat word ik gecommandeerd om mijn tas snel in het laadruim te gooien. 'Maar die bus ging toch voorlopig nergens heen?' Klopt, maar als Aziaten de mogelijkheid zien om een westerling rond te commanderen laten ze die kans niet schieten! Ik laat het allemaal rustig gebeuren en kijk eens rond naar mijn medepassagiers. 16 uur in een bus volgeladen met locals. Ik ben letterlijk de enige backpacker! Dat wordt een rustig ritje...Terwijl ik mijn oreo's voor onderweg koop kom ik nog een backpacker tegen. De Canadese Kelly zit niet in dezelfde bus, maar dat is snel geregeld, dus ik heb in ieder geval iemand om tegenaan te kletsen. In de praktijk is het meer andersom, maar ik vind het gezellig en als we eenmaal bij de laatste ferry aankomen is de tijd omgevlogen.

De ferry naar Flores heeft uiteraard ook vertraging, maar we hebben geen haast en komen uiteindelijk aan het begin van de avond aan in Labuan Bajo. Even zoeken brengt ons in een 'nieuw' hotel, wat vooral inhoudt dat de kamer die we krijgen geen gordijnen en geen douche heeft, maar dat wordt de volgende dag voor ons geregeld. Labuan Bajo is niet bepaald een lief, mooi havendorpje. Wat ze wel hebben is een bar met een groot scherm waarop we voetbal kunnen kijken! Ik zoek het dorp af naar oranje en kom terug met een tafelkleed en een muts en zelfs Kelly schaft bij gebrek aan een Canadese bijdrage aan het WK een oranje shirtje aan. Zoals overal in Azie komen ook hier alle Nederlanders bij elkaar en ontstaat er een heerlijk sfeertje, helemaal wanneer er gewonnen wordt.

Nou was het al een aardige onderneming om op Flores te komen, maar al snel blijkt dat om verder nog iets van Flores te zien er nog meer gereisd zal moeten worden. Zo zijn de vulkanische meren van Kelimutu nog een goede 20 uur met de bus verwijderd van Labuan Bajo. Met Ijen nog fris in het geheugen vind ik het eigenlijk wel prima om Kelimutu te laten voor wat het is. We besluiten in Labuan Bajo te blijven en in plaats van met de bus met een 4-daagse boottocht terug te gaan naar Lombok. Ik stap de volgende dag op een motorbike en rijd door de prachtige natuur van Flores, over bergruggen en door valleien, door kleine dorpjes met zwaaiende mensen, zonder doel en zonder idee waar ik eigenlijk heenga. Het is een sensatie die moeilijk te beschrijven is. Rijden totdat ik eigenlijk nog maar een ding kan doen, dezelfde weg weer terug nemen.

Dan is het tijd voor de boottocht terug naar Lombok. Volgens het programma brengt de boot ons langs verschillende mooie eilanden, met prachtige snorkelstekjes, watervallen, meren en ook langs de eilanden Komodo en Rinca, waar we op zoek zullen gaan naar Komodo's! We slaan een gezonde hoeveelheid bier in die eenmaal op de boot in een grote koelbox met ijs verdwijnt en maken kennis met onze medepassagiers: Jan uit Polen, Freddy uit Duitsland en Rachel uit Spanje. Er wordt ons verteld dat de boot regelmatig meer dan 15 man aan boord heeft, wat ons gezien de ruimte aan boord aardig proppen lijkt, maar met 5 man is het prima te doen. Als we eenmaal koers zetten richting open zee is het even schrikken van het lawaai dat de motor maakt, helemaal in de wetenschap dat er tijdens een van de nachten doorgevaren zal moeten worden. Het volume wordt tijdens de gesprekken simpelweg wat verhoogd en het geronk van de motor begint al snel genoeg serene vormen aan te nemen.

Wat volgt is werkelijk een onvergetelijke boottocht over de Flores Sea, langs het eiland Sumbawa terug naar Lombok. Op verschillende plekken wordt er gestopt om te snorkelen. Het koraal is prachtig en bewoond door een enorme hoeveelheid vissen. Box fish, clown fish, parrot fish en legio andere vissen in de meest fantastische kleuren. Schildpadden, haaien en mantaroggen, ze komen allemaal voorbij. De bezoekjes aan Rinca en Komodo leveren inderdaad Komodo's op, wat niet heel verwonderlijk is, want die beesten zijn lui! Helemaal wanneer er in het kamp van het park (Komodo en omgeving zijn een Nationaal Park) gekookt wordt weten de beesten de bron van de geuren snel te vinden, waarna ze met z'n allen zo'n beetje neerploffen in de schaduw onder een van de hutjes. Ze zien er dus maar tam uit, maar niettemin zijn het indrukwekkende beesten die nog best een potje kunnen rennen als het moet. We mogen dus niet te dichtbij komen, wat we na de verhalen over ongelukken met toeristen en de manier waarop een Komodo de plaatselijke waterbuffel te grazen neemt dus ook maar niet doen.

De afstand die met de boot afgelegd moet worden is groot, maar kan tegelijkertijd niet lang genoeg zijn. De omgeving is prachtig, het eten aan boord is prima en de tijd wordt doorgebracht met lezen, kletsen, staren, muziek maken, gewoon genieten. We gaan voor anker bij het eiland Moyo en terwijl het avondeten geserveerd wordt kijken we naar het schouwspel van de Flying Foxes, enorme vleermuizen die in het licht van de ondergaande zon massaal hun vlucht maken vanaf Moyo naar een ander eiland. 's Nachts zit ik samen met kapitein Zoom en matroos Zoom II voorop de boot, terwijl Zoom III het roer recht houdt in de nacht dat we doorvaren. Plotseling lijkt het alsof Noord-Korea heeft besloten hun offensief in Indonesie te beginnen, wanneer er witte torpedo's schuin onder de boot door lijken te schieten. De torpedo's buigen af, komen in lijn met de koers van onze boot en beginnen voor onze boot uit het water te springen...Dolfijnen! Ik geloof mijn ogen niet en kijk ademloos hoe de dieren in het licht van de maan een paar minuten met ons mee zwemmen, terwijl Zoom II voorkomt dat ik in mijn enthousiasme van de boot af lazer.

Het einde van de tocht komt in zicht, maar we maken nog een stop bij een eiland met een waterval, wat erg prettig is na 3 dagen zout water, en we stoppen op een eiland met een enorm binnenmeer omringd door bergen bedekt met bomen die tot in het water lijken te groeien, waar niemand te bekennen is en we rustig een uurtje ronddobberen.

Op de vierde dag komen we helaas al vroeg aan op oost-Lombok, waarna we met een busje naar het westen worden gereden, vanwaar we met de ferry weer terug zullen gaan naar Bali. Ik besluit met Kelly mee terug te gaan naar Kuta, of all places, waar ik mijn laatste dagen Azie uit zal zitten tot ik vertrek richting Darwin. In Kuta is alles voorhanden en ik kan nog wel wat tijd gebruiken om mijn filmpjes af te maken voordat ik naar Australie ga.

Vier dagen voordat ik naar Australie vertrek neem ik afscheid van Kelly en blijf ik weer alleen achter. En dan ben ik het gewoon even helemaal zat. Afscheid nemen van leuke mensen, alleen zijn en weer opnieuw beginnen. Het einde van Azie komt eraan en het begin van wat voelt als het grote onbekende wacht op me. Ik gun mezelf wat neerslachtige dagen, vermaak mezelf overigens nog steeds prima met voetbal kijken en jammen met een bijzonder getalenteerde Zwitserse, die er alsof het niets kost een weergaloze cover van Fleetwood Macs 'Big Love' uitgooit en zich ook nog eens op mijn voeten uitleeft met henna. Ik vloek op Windows omdat het de projectbestanden van mijn filmpjes niet wil openen en ik dus met lege handen in Australie aan moet komen en probeer me op te laden voor mijn Australische avontuur, vastberaden om er iets moois van te maken.

De neerslachtige dagen eindigen alleen niet zodra ik in Darwin van het vliegveld stap. Ik ben in Australie en heb geen idee wat ik ervan moet vinden. Ik vind een bed in Melaleuca on Mitchell, een redelijk massaal hostel waar ik met 30 dollar voor een dorm mijn eerste financiele schok lachend naast me neer probeer te leggen. En wie is hier eigenlijk de local? Wie is er aan het reizen en wie woont hier? Ik ben gewoon net als ieder ander! Ik ben in Europa! Mitchell street is de straat waar het gebeurt in Darwin en is gevuld met hetzelfde reizende volk dat ik eerder al beschreef. Ik verbaas me over de enorme bak met regels en verboden in Australie, alle straffen en boetes staan netjes aangegeven, er wordt me op het hart gedrukt geen petroleum of olie in de droger te gooien, ik kan precies lezen wat ik allemaal zou kunnen breken als ik toch langs dit hek ga en naar beneden lazer en een pak melk is zelfs versierd met de mededeling dat ik het geopende pak niet op z'n kant moet leggen...Ik besef me dat ik het me niet kan veroorloven om te lang te niksen, dus ik moet iets gaan doen. Werken of verder reizen zijn eigenlijk de enige opties, maar waarheen? En hoe? En wanneer? En waarom? Ik wil wel wat van de omgeving zien, maar tours naar parken in de omgeving kosten me zo een paar honderd dollar, dus die stel ik nog even uit. In het zuiden is het koud, krijg ik letterlijk van iedereen te horen, dus dat klinkt ook niet direct als een plan. Werken in Darwin zou kunnen, al vind ik Darwin niet zo leuk dat ik er een paar maanden wil blijven hangen. En nu...? De conclusie is dat ik van m'n luie Azie-reet af moet komen en actie moet ondernemen. Australie is geen Azie, het is Europa, maar anders, en ik zal hier meer m'n best zal doen om er iets van te maken, wat nog steeds makkelijker gezegd is dan gedaan. Een spoed Skype-sessie met het thuisfront helpt me bij het maken van mijn keuze. Het wordt Brisbane. De twee Nederlandse meiden die ik in Maleisie heb leren kennen zitten in die omgeving, hebben een camper en zien mij graag aansluiten bij hun reis naar het zuiden. Dat lijkt me erg gezellig en is daarnaast een goede manier om de dingen wat in beweging te krijgen.

Het voelt goed om eindelijk een keuze gemaakt te hebben en terwijl ik in een park in Darwin rustig wacht tot mijn vlucht naar Brisbane twee dagen later, begint de Canadees-Slowaakse Michelle tegen me aan te praten. Ze vraagt of ik enig idee heb wat er in Darwin te doen is en heeft me binnen vijf minuten aangeboden om haar kamer in het 4-sterren Mantra Hotel te delen, die zij alleen bewoont nadat degene met wie ze de kamer zou delen haar heeft laten zitten, maar wel zo aardig was om de boel te betalen. Een flinke verbetering na mijn stapelbed in Melaleuca, dus ik sla, volkomen onschuldig, niet af. Ook in Darwin zijn de Nederlanders ruim vertegenwoordigd, dus ik maak in wederom een topsfeer mee hoe Nederland zich langs Slowakije vecht en maak me op voor mijn vlucht naar Brisbane.

In Brisbane word ik herenigd met Femke en Anouk, die met hun schattige, 30 jaar oude Toyotaatje, liefkozend omgedoopt tot Aby, de oostkust van Australie afreizen. Onze eerste overnachting is gelijk mijn eerste kennismaking met het fenomeen couch surfen, wanneer we kamp opslaan in het huis van de Nederlandse Arjen in Indooroopilly, een buitenwijk van Brisbane. We krijgen een bed en twee matrassen en hebben zo de ideale mogelijkheid om wat van Brisbane en de omgeving te zien, misbruik te maken van de Wii en voetbal te kijken in het plaatselijke cafe. 'You guys are crazy!', krijgen we te horen wanneer we na 2-1 winst op Brazilie in feeststemming de tent weer verlaten.

Na een paar dagen banksurfen trekken we verder naar het zuiden. We overnachten op parkeerplaatsen, in nationale parken en campings, wat relatief goedkoop is, en we komen langs prachtige plekken. Ik kom mijn eerste kangaroes tegen en maak een mooie ochtendwandeling langs de kust van Byron Bay, nadat we weer een nacht verloren hebben door het Nederlands elftal (de wedstrijden zijn hier om 04.30!). Het touren met het busje is leuk, de meiden zijn gezellig, maar ik ben ondertussen nog steeds niet op m'n gemak. Ik heb het gevoel dat ik iets moet doen, iets moet beslissen, iets moet plannen om van dit gevoel af te komen en heb er een aardig aantal eenzame nachtelijke strandwandelingen voor nodig om uit te vogelen wat dat is.

Na een week rijden komen we eindelijk aan in Sydney. De WK-finale komt eraan, dus is het tempo iets omhoog gegaan zodat we deze met hopelijk veel Hollanders in Sydney kunnen bekijken. In Sydney verblijven we in het gastenverblijf van kennissen van Anouk, een eindje buiten Sydney. Een gastenverblijf dat uitkijkt over een vallei, een tennisbaan, een zwembad en een schitterend huis, waar we kunnen koken en onze kleren kunnen wassen. Niet verkeerd!

Ik ben dus in Sydney, wat een mijlpaal zou moeten zijn. En ondanks mijn stemming is dat het ook. Ik sta bij het Opera House, kijk uit over Harbour Bridge en kan niet anders denken dat ik toch maar gedaan heb wat ik al die tijd geroepen heb. Misschien een paar jaar later, misschien niet op de jaarwisseling, maar ik ben er wel! Terwijl Femke en Anouk Sydney rondgaan om posters op te hangen om hun bus te verkopen neem ik rustig de tijd om Sydney te bekijken. Ik neem uiteindelijk zo veel tijd dat ik niet meer met de bus terug kan naar Terrey Hills, waar we verblijven. Het enige wat ik kan doen is de trein pakken naar een plaatsje in de buurt van Terrey Hills en hopen dat er van daar een bus of een taxi gaat. Niet dus. Op zich geen probleem, want ik ben een loper en begin om 23.00u vol goede moed aan de 12 kilometer die voor me liggen. Gevolg is een 3 uur durende looptocht langs de snelweg waarvan ik de laatste kilometer niet meer normaal kan lopen van de pijn. Mijn Allstars hebben zich kranig geweerd maar hebben niet kunnen voorkomen dat ik blaren op mijn blaren heb en nog zeker 3 dagen mank loop...

Dan is het tijd voor de finale! Even zoeken heeft een mooie stek opgeleverd waar we de wedstrijd kunnen bekijken. Darling Harbour in Sydney is tijdens het WK omgetoverd tot Sydney Fifa Fan Fest, met een groot afgezet terrein, muziek voor de wedstrijden en een groot drijvend scherm in de haven! Maar wacht! Er is zelfs een waar Holland House! We kunnen ons geluk niet op en maken opgemaakt met vlaggetjes op de wangen en oranje nagellak onze weg richting de haven. Vol enthousiasme komen we aan bij het Holland House, waar we van een Hollander bij de kassa te horen krijgen dat we 'vijvijftig' moeten betalen. Vijf vijftig, kleine brijdrage voor een oranje huis vol Hollanders, geen probleem. Ik leg tien dollar neer en word een beetje schaapachtig aangekeken. Vijf-en-vijftig dollar! We bedanken beleefd en vertrekken richting de haven, waar het vast ook erg gezellig wordt...En dat wordt het ook! Het terrein loopt langzaam vol met oranje en rood en er wordt nog iemand blij gemaakt met een dode mus wanneer de auto die hij zojuist gewonnen heeft toch aan iemand anders wordt gegeven. Het was waarschijnlijk nog gezelliger geworden als de bar niet om 02.00u was dicht gegaan en de alcoholconsumptie als op een 'bluddy' schoolreisje niet was beperkt tot 2 drankjes voor twaalf uur en eentje daarna! Nou VRAAG ik je! Dat werd nog twee en een half uur uitzitten en opwarmen bij de MacDonalds. Het Australische commentaar bij de wedstrijd is werkelijk tenenkrommend, en de uitslag maakt dat we blij zijn geen 55 dollar te hebben betaald voor een huis vol droevigheid.

Ondertussen hebben we te horen gekregen dat we het gastenverblijf helaas weer moeten verlaten. Voor de meiden betekent dat verder rijden naar het zuiden. Voor mij betekent dat afscheid nemen van de dames. Ik heb besloten om in Sydney te blijven en te proberen het hele filmgebeuren nog een laatste keer van de grond te trekken. Addmissions is het Nederlandse bedrijf achter onder andere Australie.nl en heeft een kantoor op Bondi Beach in Sydney. Het lijkt mij dus het verstandigst dat ik in de buurt blijf in afwachting van wat ik voor hen kan doen. In Azie is er door materiaalpech, softwareproblemen en andere tegenslag van het monteren van de filmpjes niet veel gekomen en ben ik de nodige tijd verloren in pogingen om iets te maken, maar ik heb wel het een en ander gefilmd. Ik heb er een hard hoofd in, maar weet ook dat ik zo'n unieke kans niet kan laten schieten. Ik laat het bedrijf weten dat ik graag een keer langs zou willen komen om kennis te maken. Niet geheel onterecht krijg ik als reactie dat een kennismaking niet zo veel zin heeft als ik niets heb om te laten zien. Nog een laatste weekend ga ik spenderen aan het monteren van een filmpje.

Ik ben verhuisd naar een hostel in Kings Cross in Sydney, Pink House. Hier kom ik de Oostenrijkse Anita tegen, met wie ik een walking tour door Sydney maak. Als we op de weg terug zijn naar ons hostel en even rondkijken hoe we daar komen, stopt er ineens een taxi voor onze neus. Er stappen drie dames en een heer uit, brallend in het Duits, al komen ze uit Sydney. Ze zien ons staan en proberen ons ervan te overtuigen in de taxi te stappen, want de Duitse taxichauffeur schijnt hilarisch te zijn. Beleefd laten we weten dat we niet direct een taxi nodig hebben. Dan valt het oog van een van de dames op mijn LP en ze verklaart ons voor gek dat we dat primitieve ding gebruiken. 'That thing expires even before you buy it! Just follow us!' Zodoende! We volgen de vier van bar naar bar en belanden uiteindelijk aan het eind van de avond op de verjaardag van iemand die we niet kennen, die wel wat raar opkijkt als we ineens aan haar voorgesteld worden maar die ons ook hartelijk verwelkomd in haar huis. De 'barbie' staat aan, de 'eski' zit vol met bier en wat volgt is een memorabele avond met full band guitar heroe! Bon Jovi is nog onder de levenden, maar hij zou zich omgedraaid hebben! De volgende dag slaap ik in het zonnetje in het gras van de Royal Botanical Gardens met uitzicht op de Harbour Bridge en Opera House mijn roes uit.

Ondertussen ben ik al 3 weken in Sydney en heb ik de tijd genomen om eens rustig rond te kijken. De ferry brengt me door de haven van Sydney (een attractie op zich) naar Cockatoo eiland, een industrieel eiland omgetoverd tot museum, en naar Manly, een deel van Sydney met een schitterende 'scenic walk' langs de kustlijn. De Royal Botanical Gardens worden een favoriete hangplek. Heerlijk om in de zon met een ontbijtje, bakkie koffie en een gitaar de dag door te brengen.

Van het Pink House verhuis ik na een week naar Maze Backpackers, wat zijn naam eer aan doet, en naar Westend, waar de 'Church' in gevestigd is ('sociable' wordt me verteld. Mijn 'anonymous' wordt met een scheve blik ontvangen). Ik breng een weekend door in het internetcafe van Mr. Sun, een niet zo'n vriendelijke Chinees, maar zijn internet is goedkoop en het filmpje komt af. Ik stuur het filmpje op naar Addmissions en krijg te horen dat mijn contactpersoon en oprichter van het bedrijf, Frank, het er goed uit vindt zien, maar dat het nog door de ballotage moet bij de redactie. Een dag later krijg ik het goede nieuws dat ook de redactie het ziet zitten! De eerste afspraak met Frank klinkt vervolgens veelbelovend en we bespreken wat ik voor het bedrijf kan doen. En ook dat klinkt goed! De eerste stap is dat ik met de camera op pad ga en de oostkust van Australie vast ga leggen. Steden, eilanden, nationale parken, opmerkelijke plekken, dingen of mensen, alles ga ik vastleggen in korte filmpjes. Volgende week zondag word ik naar Cairns gevlogen (ik weet niet hoe vaak ik nog kan zeggen dat 'ik gevlogen wordt', dus ik kies geen andere woorden!) om vervolgens met de Oz Experience, een bus die op veel verschillende plekken langs de oostkust komt, weer terug naar Sydney te rijden. Hopelijk ook het zonnetje achterna! Het verzamelde materiaal zal ik vervolgens in Sydney gaan monteren, terwijl het weer in het zuiden van Australie ook bijtrekt en ik misschien richting Melbourne hetzelfde kan doen. Ook mijn plan om naar Nieuw-Zeeland te gaan is geen probleem, want ook daar kan ik voor Addmissions aan de slag. Allemaal met de vrijheid om ook nog mijn eigen dingen te doen, maar ook met de mogelijkheid om uit naam van het bedrijf op mooie plekken, mooie tours en mooie accomodatie terecht te komen. Vanuit een heli kun je verdomd mooie plaatjes schieten!

De afgelopen dagen ben ik al even op pad geweest om de camera onder de knie te krijgen. Ik probeer de zonsondergang op Bondi Beach vast te leggen en mijn oog is al gevallen op een ander groepje mensen dat blijkbaar hetzelfde aan het filmen is. Ik ben mijn camera aan het opzetten als een van de heren naar me toe komt en vraagt hoe lang ik nog bezig ben, want ik sta in het shot. Ik doe niet moeilijk en verplaats me naar een plekje achter hun camera, waar vier heren staan, eentje met gitaar, ze zingen wat. Ik zet mijn camera weer op, maar luister met een half oor naar de klanken van de heren, die me verdomd bekend in de oren klinken. 'Just a band from overseas'. Dat zal best, maar ik ben ook van overseas en ik herken Mumford en Sons wel wanneer ik ze hoor. Ze zijn een videoclip aan het schieten op Bondi Beach, wat mij gelijk doet vragen of ze in Groot-Brittanie geen mooi plekje konden vinden, maar ze zijn aan het touren in Australie, vandaar. Ik blijf een nuchtere Hollander, dus geen handtekeningen, geen foto's en geen jamsessie.

Om wat dichter bij het vuur te zitten ben ik verhuisd naar een hostel op Bondi Beach, waar ik blijf totdat ik naar Cairns vlieg. Het hostel is een stuk kleiner, Bondi een stuk rustiger, mijn dorm gevuld met een 4 gezellige heren, waarvan 2 absolute mafkezen en een totaal van 5 gitaren, wat een garantie voor mooie nachtelijke jamsessies met meer glow-in-the-dark dan goed voor je kan zijn.

De komende week ga ik mijn route uitstippelen en rondbellen om het eerste deel van mijn accomodaties en tours geregeld te krijgen. Ik heb er ontzettend veel zin in, voel me goed en kijk uit naar een hele mooie tijd langs de oostkust, wat volgens mij zeker gaat lukken!

Als bonus nog een bak foto's, en ach, waarom ook niet, een filmpje! Daar komen er als het goed is nog meer van! :)

Tot snel!